Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/102

śladował krzyk sowy. Okno otworzyło się zaraz.
 Jako najsłodszą nagrodę za przebyto trudy i niebezpieczeństwa, ujrzał niebawem, niemal tuż obok swojéj głowy, śliczną główkę ukochanéj, gdy rączka ciepła i miękka rękę jego spotkała. To było po raz pierwszy. Gaston ujął tę rączkę i z uniesieniem do ust ją przycisnął.
 — Gastonie, więc przybyłeś pomimo mrozu, po lodzie, nieprawdaż? A ja ci w moim liście tego uczynić zakazywałem. Woda zaledwie, że się ścięła dopiero.
 — Z twoim listem na sercu, mniemam że dla mnie niemasz niebezpieczeństwa. Lecz cóżeś mi miała powiedzieć, tak smutnego, ważnego? płakałaś?
 — Niestety! mój miły, od dziś rana nic innego nie robię.
 — Od dziś rana, poszepnął Gaston z smutnym uśmiechem: to jest dziwna! i ja także, i jabym płakał od samego rana, gdybym nie był męzczyzną.
 — Co mówisz Gastonie?
 — Nic ważnego, moja droga. Ale cóż