Strona:PL É Richebourg Milion ojca Raclot.djvu/169

uśmiechniętą dziewczynę — to Róża, córka mojego najstarszego syna.
 — Państwo będą łaskawi iść za mną.
 Dependent przeprowadził ich przez jedną salę, gdzie przyjmowano klientów, przez poczekalnię, aż stanął w gabinecie pryncypała.
 — Spodziewam się, że państwu będzie tu wygodniej jak na ulicy; proszę usiąść i odpocząć, nim nadejdzie pan Rousselet.
 — Czy nie mógłbym się dowiedzieć, w jakim celu wezwał mnie wasz notarjusz z Paryża do Aubécourt? — zapytał starzec.
 — Niestety, jestem równie nieświadomy tej sprawy jak pan — rzekł dependent — lecz pan Rousselet wkrótce nadejdzie i objaśni pana. Racz pan czekać cierpliwie.
 Dependent wyszedł, wymawiając ostatnie słowa.
 O kwadrans na dwunastą Suma się skończyła. Wierni opuszczali kościół i rozsypali się po ulicach.
 Ze sto osób czekało na dziedzińcu.
 Panna Marta Raclot wyszła z kościoła. Zeszła po schodach, z głową spuszczoną. Na twarzy jej odbiło się zamyślenie. W ręce trzymała dużą książkę do modlitwy. Przy pasie wisiał ciężki Różaniec zakończony żelaznym krzyżem.
 Zaczęto ją pokazywać tym, którzy jej nie znali.
 — Oto córka Mateusza Raclot.
 — Doprawdy?
 — Dziwnie ubrana.
 — W habit nowicjuszek klasztoru Dominikanek.