Strona:PL É Richebourg Milion ojca Raclot.djvu/167

 — Ani ja.
 — I ja nie.
 — Możnaby sądzić, że starzec nie widzi.
 — Ależ tak, łatwo poznać po chodzie.
 — Biedny człowiek!
 — Ta ładna dziewczyna, to chyba jego córka.
 — Ej, prędzej wnuczka.
 — Widzicie, jak się doń uśmiecha, jak się zdaje każdą myśl odgadywać, jak przemawia tkliwie.
 — Jakaś miła i uprzejma panienka.
 Czytelnik poznał już prawdopodobnie w wyżej opisanym starcu, wuja Bertrand’a.
 Dziewczyna mu towarzysząca, była córką jego najstarszego syna Antoniego. Zwała się Różą, którą wdziękiem i świeżością przypominała. Na radzie familijnej, zwołanej przed trzema dniami, powierzono jej opiekę nad starcem.
 Początkowo ojciec Bertrand oburzył się i odparł stanowczo, że ani myśli jechać w tak daleką i uciążliwą drogę. Ten notarjusz z Aubécourt nie miał chyba innego zajęcia, jak wzywać go do siebie. Mógł donieść do Paryża czego chce, a nie trudzić i niepokoić takiego starca.
 Lecz ów pan, który mu wręczył przed kilkoma dniami tysiąc franków, zjawił się znowu i nakłonił go do podróży.
 — Gdyby mnie wzywano do Aubécourt, aby zwrócić połowę spadku po mojej siostrze, nie wahałbym się ani chwili. Lecz ten łotr Raclot nic nie wypuści z garści — rzekł starzec, wzruszając ramionami.
 — Nie wiem o co się rozchodzi — rzekł tajemniczy