Strona:PL É Richebourg Milion ojca Raclot.djvu/113

o ich porozumieniu, i o wieściach jakie z tego powodu obiegały Aubécourt.
 — Słyszałem o tem ciociu, odezwał się Jerzy, a w głosie jego czuło się ból głęboki — tak; niestety wszyscy o tem mówią w Aubécourt i okolicy.
 — Prawda, czy nie; to pewne, że panna Raclot straciła dobrą sławę na zawsze. Zresztą wiemy, że w każdej pogłosce jest jakaś część prawdy... Gdzie się podziała panna Raclot?... Przepadła jak kamień w wodę; słych o niej zaginął. Matylda byłaby się zakładała onegdaj, że ją zastanie u Domimkanek. Dziś wiemy, że jej tam nie ma. Mów co chcesz, mój bracie, sprawa niejasna.
 — Biedne dziewczę — szepnął generał.
 — Ty ją żałujesz?
 — Tak siostro, żałuję ją podwójnie.
 — Jakto... tyż byś nie wierzył w pogłoski?...
 Oczy starego żołnierza zabłysły szlachetnym gniewem.
 — Ludzie rozsiewający je, są niegodziwcami, bez czci, wykrzyknął w uniesieniu. Do stu tysięcy djabłów, to haniebne! Człowiek uczciwy nie tknie w ten sposób sławy niewiasty! Chciałbym się znaleść w obliczu jednego z tych nędzników, a uszy bym mu poobrywał!
 — Więc istotnie nie wierzysz?...
 — Ja? jabym miał wierzyć w podobne bzdurstwa? Nigdy! Przenigdy! Znam pannę Martę, i dla tego bronię ją jak własne dziecko! Ja, jenerał de Santenay, ręczę swoim honorem za uczciwość tej dziewczyny, podle spotwarzonej!
 — Ojcze, ojcze, jaki kojący balsam wlewasz w moją