Strona:PL É Gaboriau Niewolnicy paryscy.djvu/130

 Gdy obie kobiety weszły, zamiast usunąć się, by je przepuścić, pani Poileveu wyszła. Miała ona swój zamiar.
 — Brzydka pogoda, prawda? powiedziała powożącemu. W zimie nie bardzo wygodnie siedzieć na koźle.
 — Nie mów mi pani o tem, odpowiedział zapytany, nóg nie czuję od zimna.
 — Pewno dwie te damy przyjechały zdaleka?
 — Okropnie wziąłem je na Polach Elizejskich, koło alei Matignon.
 — Tęgi kurs!
 — A tęgi i cztery sous na piwo. To prawdziwe nieszczęście!... Nie mów mi pani o uczciwych kobietach!
 — O!... uczciwych!...
 — Za to ręczę. Inne dają więcej — znam się na tem.
 I jednocześnie zadowolony tem, że przekonał o swej domyślności, zaciął konie i odjechał.
 Pani Poileveu powróciła do swego pokoiku na pół zadowolona.
 — Przynajmniej wiem, mruknęła, w jakiej dzielnicy mieszka księżniczka. Nie na wiele to się przyda, ale zawsze!... następny raz, zaofiaruję cokolwiek służącej, tak, coś z łakociów i wygada mi wszystko.
 Złudną nadzieją pocieszała się pani Poileveu.
 Służąca ta, całkiem oddana swej pani, była oburzona uporczywem wpatrywaniem się odźwiernej; poczytywała to za straszne zuchwastwo.
 Zagniewana odgrażała się, iż opowie wszystko panu Andrzejowi, który megerę tę nauczy respektu.
 Ale na jedną myśl skargi, młoda dama tak się przeraziła, że stanęła i zwróciwszy się do służącej rzekła:
 — Zabraniam ci to, Modesto, nie pozwalam ci mówić o tem ani słowa panu Andrzejowi.