dróżnika słynnego, takiego naprzykład Dawida Livingstone, który jest ponadto przyrodnikiem uczonym i ścisłym.
Nie trudnoby było z okazji każdego twierdzenia obciążyć dołu kart niniejszych adnotacjami i odnośnikami. Niejeden rozdział miałby każde zdanie zjeżone kolcami glossy, która pożarłaby tekst, jak to bywa w najoporniejszych podręcznikach szkolnych. Zdaje mi się, że czytelnikowi wystarczy krótka bibljografja na końcu książki, tem bardziej, że literatura traktująca o termitach nie jest jeszcze tak obszerna, jak o pszczołach.
Jeśli idzie o fakty, to były one rozsypane, rozrzucone, ukryte w stu rozmaitych miejscach i częstokroć, skutkiem osamotnienia, nie posiadały żadnej doniosłości. Podobnie, jak w „Życiu pszczół“ poprzestałem na powiązaniu ich, zgrupowaniu jak najbardziej harmonijnem, pozostawiając dalej im samym wzajemne oddziaływanie na siebie. Ująłem także całość w kilka refleksyj koniecznych dla wyświetlenia samych faktów, a to z uwagi, że tajemnice termitjery są od tajników ula mniej znane, nawet tym, coraz liczniejszym zresztą, amatorom badania życia owadów.