Strona:Maria Rodziewiczówna - Rupiecie.pdf/148

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    — Samotność jest straszną rzeczą! Pustka! Zimno! Tylko egoiści mogą się w tem czuć szczęśliwi — westchnęła któraś ze starych panien.
    — Kobieta, jeśli się czuje człowiekiem, przechodzi piekło, patrząc, czując, widząc naokoło krzywdę, ucisk, wyzysk i poniewierkę sobie podobnych.
    — Jeśli kobieta człowiek — to nie sobie podobnych widzi poniewierkę. Kto człowiekiem być chce, być umie i jest — taka się poniewierce nie da!
    — Frazesy, słowa! Życie inaczej twierdzi.
    — Co jest życie?
    — Bagno, w którem się duch ubabrze lub utopi.
    — Nieprawda! — zaprzeczyła „Ciotka“, a oczy jej strzeliły ogniem. — Życie jest zdrojem, który ludzie zabagnili gnuśnością i egoizmem. Teraz możni — kładki dla siebie na niem ścielą i przechodzą, odwracając oczy od topieli, lub je mrużąc, bo im strach i wstyd. A nie możni — babrzą się, chorują od wyziewów, klną — i płytkie studzienki kopią do picia! A słabych zalewa szlam i giną! A źródło w głębi jest!
    — A to źródło jak nazywasz?