Strona:Maria Rodziewiczówna - Między ustami a brzegiem puharu.pdf/16

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.

bardzo pijanym lub zuchwałym, by ją zaczepić, jak pierwszą lepszą.
Głos miała głęboki, trochę ponury; rysy spokojne i chłodne; oczy zamyślone, głębokie, okryte rzęsami — podnosiła je rzadko; usta dumne, małe, musiały się bardzo niewiele uśmiechać.
Typ to był niepospolity — zwróciłby i w tłumie uwagę; patrząc na nią, uczuwałeś gwałtowną chęć zbudzenia życia w tych poważnych rysach, rozjaśnienia śmiechem ust zaciętych, rozświecenia blaskiem mrocznych źrenic.
Byłaby wtedy porywającym czarem.
Hrabia był znawcą i bałamutem z rzemiosła. Wspomnienie barona zbladło mu w pamięci, postanowił, — on, niezwalczony Antinous — spróbować swej siły i zręczności, pobawić się jak tamten. Noc i tak miała się ku schyłkowi.
— Pani jest cudzoziemką? — spytał.
— O, najzupełniej!
— Sądząc z tonu, nie lubi pani Niemców.
— Jak mało czego na świecie — odparła szczerze.
— Pani ma do tego jakie powody? Jesteśmy przecie pierwszym narodem w Europie.
— Pod względem zarozumiałości, niezawodnie.
— Nie, pani. Szanujemy się tylko. Chęć przodowania i duma jest godłem siły, energji i rozumu. Wielkość swoją cenimy, bośmy ją ciężko zdobyli.
— O, pan ją ceni niesłychanie. Słyszałam to przed chwilą.
— I paniby nie zniosła, gdyby zarzucono wam pochodzenie... żydowskie naprzykład.
— Jeżeli matka pana była żydówką, powinien pan żydów szanować przez pamięć na nią.