Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/646

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Samorządca, samodzierżca, jedynowładca, autokrata; człowiek, który od nikogo nie zależy, pan swojej osoby i swoich, postępków.

Samorządczyni, forma ż. od Samorządca.

Samorządnośćp. Samorząd.

Samorządny, rządzący ś. sam, niezależny, autonomiczny.

Samorządztwo, monarchja nieograniczone samowładztwo, jedynowładztwo.

Samorzutnie, przysł., mimowolnie, bez udziału świadomości.

Samorzutność, charakter tego, co jest samorzutne, pochodzące z własnego popędu.

Samorzutny, dokonywający ś. samodzielnie, z własnego popędu, bez udziału kierującej woli i bez poczucia celu; mimowolny, żywiołowy, nieświadomy.

Samosadka, sól, sama ś. krystalizująca na jeziorach słonych.

Samosatenjanin, Samosateńczyk, członek sekty z 3-go w. po Chr., zaprzeczającej bóstwu Chrystusa, Sauljanin.

Samosąd, osądzenie przestępcy i dokonanie na nim wyroku przez samą ludność, bez udziału sądu koronnego; osądzenie samego siebie, samoocena, samokrytyka.

Samosiejka, zboże, które samo ś. wysiewa.

Samosiewka, roślina, która ś. sama wysiała.

Samoskrzele, skrzele bez błony przyskrzelowej.

Samosmar, przyrząd w maszynie do smarowania automatycznego.

Samostrzał, rodzaj łuku z kolbą, kusza; strzelba nabita, strzelająca za najlżejszym poruszeniem, zastawiana na zwierza, jako samołówka.

Samostrzelnik, rzemieślnik, wyrabiający samostrzały.

Samoszyjący, przyrząd, szyjący mechanicznie, automatycznie.

Samoświadomość, świadomość o sobie samym, samopoczucie, samowiedza.

Samoświecący, wydający z siebie światło sam przez ś.

Samotap. Samotność.

Samotaki, taki sam.

Samotażkiem, ciągnąc samemu, samociąż.

Samotka, zwierzę ssące z rzędu gryzoni, z rodziny myszy.

Samotnący, tnący mechanicznie, automatycznie.

Samotnia, życie samotne, samotność, osamotnienie; miejsce niezamieszkałe, samotne, odludne, pustelnia.

Samotnica, kobieta, żyjąca zdala od ludzi, prowadząca życie samotne.

Samotniczo, przysł., samotności, w odosobnieniu.

Samotniczy, samotny, odosobniony.

Samotnie, przysł.p. Samotniczo.

Samotnik, człowiek, stroniący od świata i ludzi, żyjący w samotności, w oddaleniu od ludzi, mizantrop, pustelnik; zabawka, gra dla jednej osoby.

Samotność, stan człowieka, żyjącego samotnie; bezludność, pustka, odosobnienie; obawa s-ci = rodzaj zboczenia umysłowego.

Samotny, pędzący życie w oddaleniu od ludzi i świata, żyjący samotnie; ustronny, odludny, zaciszny; bezludny, opuszczony.

Samotrawienie, trawienie samego siebie, frasunek, kłopot.

Samotreść, wino, ciekące z winogron przed ich tłoczeniem; wino z suchych jagód.

Samotrwały, nie potrzebujący zapewniać sobie trwałości przez przyswajanie cząstek obcych.

Samotrzask, łapka na ptaki, potrzask, samołówka.

Samotrzeć, przysł., razem z dwoma innemi, jeden z trzech.