Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/62

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


wyższa; drążek myśliwski dla sokołów.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Berma.png

Berma, fr., rz. ż., w fortyfikacjach odstęp poziomy między wałem a rowem służący do wzmocnienia nasypu (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Bermyca (1).png
M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Bermyca (2).png

Bermyca, nm., rz. ż., duży futrzany kołpak wojskowy (2 fig.).

Bernardyn, zakonnik reguły Św. Franciszka zreformowanej przez Św. Bernarda.

Bernardynka, zakonnica reguły Św. Bernarda: gatunek tabaki.

Bernardyński, przym. od Bernardyn.

Berwionop. Bierwiono.

Beryl, gr., glucyn, drogi kamień barwy zielonej, szmaragd, akwamaryn.

Berżerka, fr., pasterka; gatunek krzesła i fotelu.

Bestja, łć., rz. ź., zwierzę; potwór, zwierzę dzikie rozjuszone; przen. człowiek zły, zezwierzęcony, bydlę, łotr; żart. nicpoń, urwis.

Bestjalny, przym. od Bestja.

Bestwić, pobudzać do srogości, dzikości zwierzęcej, rozbestwiać, rozjuszać; podniecać lubieżność, roznamiętniać; B. ś.p. Bestwieć.

Bestwieć, Bestwić się, dziczeć, srożeć, rozbestwiać się, bydlęcieć, zwierzęcieć, oddawać się rozpuście, stawać się rozwiązłym.

Bestyjka, rz. ż., zwierzątko, stworzonko; przen. żart. kobietka ładna, ponętna, zalotna.

Bestyjstwo, hultajstwo, łajdactwo, szelmostwo, zgraja łotrów.

Beszamel, fr., przyprawa do mięsa ze śmietany i jaj.

Besztać, łajać, wymyślać komuś, lżyć.

Besztanina, łajanie.

Betel, roślina, której liście, zmieszane z orzechami palmy areki i wapnem, żują ludy połud. azjatyc.

Beton, ang., masa z wapna hydraulicznego i żwiru szybko twardniejąca używana jako podkład pod Fundamenty, do wyrobu sztucznych płyt kamiennych i t. p.

Bety, nm., blp., pierzyna, piernat, pościel puchowa.

Bez, przyim., oznacza brak, nieobecność czegoś, wyłączenie; nie bez tego = zapewne.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Bez.png

Bez (bzu), krzew dziko rosnący o liściach pierzastych i drobnych białych kwiatach o nieprzyjemnym zapachu; B. lilak, krzew ogrodowy o kwiatach wonnych, białych lub liljowych (fig.).

Beza, fr., pianka z białek z cukrem miałkim ubita i upieczona.

Bezbarwny, nie mający barwy, niekolorowy; przen. suchy, mdły, blady, nieożywiony, nie mający wyraźnego charakteru.

Bezbożnik, żyjący bez religji, ateusz.

Bezbożny, nie wierzący w Boga, ateuszowski, niereligijny, nie zachowujący przepisów kościoła.

Bezbronny, nie mający broni, oręża, nieuzbrojony; słaby, bezsilny, nie mogący się bronić.

Bezbrzeżny, nie mający brzegów, nie mający granic, nieograniczony, bardzo rozległy; niezmierny, niezmierzony, nieprzejrzany.

Bezcelowy, nie mający celu, niepotrzebny, bez wytkniętego kresu.