Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/424

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Haranga, fr., długa przemowa uroczysta.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Harap.png

Harap, nm., Harapnik, bicz myśliwski z krótką rękojeścią, a długim sznurem rzemiennym (fig.); kańczug; już po h-ie = już po wszystkim, zapóźno, po dokonanym fakcie.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Harbajtel.png

Harbajtel, nm., woreczek używany w XVIII wieku przez mężczyzn dla pomieszczenia warkocza; warkocz u peruki (fig.).

Harbuzp. Arbuz, p. Dynia.

Harc, pojedyńcza utarczka przed bitwą; przen., popis: na h. z czem wyjeżdżać = popisywać ś., ścierać h-ce = walczyć o pierwszeństwo; popisywanie się konną jazdą; sus, zwrot, swawolenie.

Harcap, nm., warkocz, noszony dawniej przez mężczyzn — p. Harbajtel.

Harcerstwo, ćwiczenia skautów; organizacja skautów.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Harcerz.png

Harcerzp. Harcownik; halabardnik; młodzieniec, członek organizacji harcerzy, wywiadowców, skautów (f.).

Harcować, bić się pojedyńczo przed szykiem; skakać, hasać na koniu; przen., bujać, swawolić, unosić ś. (wiatr harcuje po polu).

Harcownik, staczający bitwę pojedyńczo przed bitwą, przed wojskiem; harcujący na koniu.

Hardo, przysł., dumnie, wyniośle, z pychą, szorstko, imponująco.

Hardomówny, mówiący hardo, wyniośle.

Hardosz, człowiek hardy, dumny, pyszałek.

Hardość, duma, pycha, buta, harda wyniosłość, zuchwałość.

Hardy, niechcący się ukorzyć, dumny, wyniosły, pyszny; (h-a dusza); zuchwały, nieposłuszny.

Hardzić, robić hardym, uzuchwalać, wbijać w dumę; gardzić.

Hardzieć, stawać ś. hardym, nieposłusznym, wbijać ś. w dumę.

Harem, ar., pomieszenie dla kobiet, żon u mahometan; ogół żon u mahometan.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Harfa.png

Harfa, nm., duży instrument muzyczny o formie trójkątnej ze strunami metalowemi (fig.) — p. Arfa.

Harfiarka, Harfistka, Harfista, Harfiarz, nm., p. Arfiarka, Arfiarz.

Harfowaćp. Arfować.

Harkot, nieprzyjemny odgłos rozmowy, prowadzonej gromadnie; szwargot.

Harlinje, nm., cienkie linje, w które wpisuje się cyfry.

Harmalin, ar., szkarłat turecki, substancja barwnikowa, otrzymywana z rośliny rutewnik pospolity.

Harmatap. Armata.

Harmatan, nm., wiatr duszący w zatoce Gwinejskiej.

Harmider, nm., hałas, wrzawa, gwar, zgiełk; zamieszanie, popłoch; rozgardjasz.

Harmonijność, Harmoniczność, gr., zgodność.

Harmonijny, Harmoniczny, gr., pełen harmonji, dźwięczny, zgodny, odpowiadający wymaganiom harmonji, układający się zgodnie w całość.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Harmonika.png

Harmonika, gr., rodzaj instrumentu muzycznego o języczkach metalowych, wprawianych w ruch dmuchaniem miechem a. ustami (fig.); pociąg kolejowy, którego wagony łączą się z sobą gankami krytemi skórą pofałdowaną jak harmonika; h. chemiczna = płomień wodoru w rurce, powodujący dźwięki, nazwane h-ą.