Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/331

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Fizjografja, gr., ogólne opisanie przyrody, pewnego kraju, okolicy.

Fizjokrata, gr., zwolennik fizjokratyzmu.

Fizjokratyzm, Fizjokracja, gr.,, system ekonomiczny, według którego rolnictwo jest głównym źródłem bogactwa narodowego.

Fizjolog, gr., badacz czynności prawidłowych żywego ustroju; filozof przyrody.

Fizjologja, gr., nauka o czynnościach życiowych, zachodzących w ciele istot ożywionych (ludzi, zwierząt i roślin).

Fizjon-, — p. Fizjogn-.

Fizjoplastyka, — p. Autoplastyka.

Fizjoteizm, ubóstwianie przyrody jako podstawa religji w pewnym okresie cywilizacji.

Fizyczny, gr., przym. od Fizyka; przyrodniczy; cielesny, materjalny, widoczny, oczywisty, namacalny; f-a gieografja, fizyka kuli ziemskiej, gieofizyka; f-a osoba, jednostka, osobnik, żywy człowiek; f-a siła, siła natury, siła cielesna; f-e niepodobieńswo, rzecz niemożliwa, jako sprzeczna z prawami przyrody.

Fizyk, gr., uczony zajmujący się fizyką; w Niemczech i w Austrji inspektor lekarski czuwający nad zdrowotnością powierzonego mu okręgu i wydający opinję w sprawach sądowo-lekarskich.

Fizyka, gr., nauka o prawach przyrody; o własnościach ciał oraz o zjawiskach, przy których nie następuje zmiana w wewnętrznym ustroju tychże ciał; filozofja natury, metafizyka przyrody; posp. racja f. = jest to dowodzenie naciągane, nie mające związku z rzeczą, bzdurstwo, tere-fere.

Fizykat, gr., urząd lekarski.

Fizykochemja, gr., nauka o stosunkach między własnościami materji fizycznemi a chemicznemi.

Fizykować, gr., rozumować.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fizylier.png

Fizyljer, gr., żołnierz lekkiej piechoty, strzelec w dawnem wojsku francuskiem (fig.).

Fizys, gr., nieod., pog. twarz, oblicze, fizjognomja, rysy twarzy.

Fjakr, Fjakier, fr., dorożka, powóz uliczny do wynajęcia; dorożkarz.

Fjasko, wł., zawód, nieudanie się czego, zupełne niepowodzenie; bankructwo, upadek (zrobić f. = doznać zupełnego niepowodzenia).

Fjeld, duńs. płaskowzgórze w Danji, Szwecji, Norwegji.

Fjesta, hiszp., sztuka teatralna okolicznościowa, dawana na zakończenie widowiska.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fjola.png

Fjola, gr., flaszka z długą szyjką, rurka szklana, z jednej strony zamknięta (fig.).

Fjolet, — p. Fijolet.

Fjoraja, wł., kobieta a. dziewczyna sprzedająca kwiaty na ulicy, kwieciarka uliczna.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fjord.png

Fjord, szw., wązka długa zatoka wzdłuż gór, o wybrzeżach wysokich skalistych, u brzegów Skandynawji (fig.).

Flacha, zgr. od Flaszka, butla.

Flachajza, Flakajza, nm., gładka sztabka żelazna do gładzenia, do skrobania; dłuto rzeźbiarskie.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Flachcęgi.png

Flachcęgi, nm., cęgi z płaskiemi, przylegającemi do siebie końcami do chwytania (fig.).

Flaczarnia, Flakarnia, lokal, w którym gotują i sprzedają flaki na porcje.

Flaczarz, Flakarz, forma żeńs. Flaczarka, gotujący i sprzedający flaki na porcje.