Strona:M. Arcta Słownik Staropolski.djvu/0586

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    przekop (S. w ziemi do sprowadzania wody; S. w piecu).

    Stołb, stołp, słup.

    Stołczyk, stołeczek.

    Stołecznik, 1) członek rady królewskiej w dawnej Polsce; 2) naczelnik, stojący na czele; 3) wekslarz, bankier siedzący nad swoim stolikiem.

    Stołeczny, 1) Pan S =senator; 2) należący do panującego, tyczący się stołu królewskiego (dobra stołeczne = królewszczyzny).

    Stołek, 1) krzesło, siedzenie dla dostojników (S. senatorski); 2) godność, dostojeństwo (na wyższy S. postąpił); 3) stolica, majestat, tron; 4) S. ku noszeniu = lektyka.

    Stołgać się, czołgać się.

    Stołokietny, stołokciowy.

    Stołownik, p. Stołowy.

    Stołowy, stołownik, kamerdyner.

    Stołp, p. Stołb.

    Stołpiasta sól = sól w bałwanach.

    Stołpowy, kolejny, szeregiem idący.

    Stonasobny, p. Storaki.

    Stonąć, stopić się, utonąć, pójść na dno.

    Stonóg, stonoga (robak).

    Stopa, 1) ślad, trop, krok (przypadki za człowiekiem w stopy chodzą; postępuje jego trybem w stopę z stopy); 2) pies o czarny w łapkach.

    Stoperczyć, sterczeć, wystawać.

    Stopić się, p. Stonąć.

    Stopienia, stopnia (od stopień).

    Stopka, 1) ogonek, szypułka, na której trzyma się owoc, kwiat; 2) albo rózgonos, pomocnik profosa.

    Stopniowany, stopniowy, mający stopień naukowy, rangę (urzędnik S. w akademji).

    Storaki, stonasobny, stokrotny.

    Storc, storcz, 1) gzyms nad oknem; 2) gatunek windy kopalnianej, kołowrót do wyciągania rudy takiż, jak do wy-