Przejdź do zawartości

Strona:M. Arcta Słownik Staropolski.djvu/0586

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Ta strona została uwierzytelniona.

przekop (S. w ziemi do sprowadzania wody; S. w piecu).

Stołb, stołp, słup.

Stołczyk, stołeczek.

Stołecznik, 1) członek rady królewskiej w dawnej Polsce; 2) naczelnik, stojący na czele; 3) wekslarz, bankier siedzący nad swoim stolikiem.

Stołeczny, 1) Pan S =senator; 2) należący do panującego, tyczący się stołu królewskiego (dobra stołeczne = królewszczyzny).

Stołek, 1) krzesło, siedzenie dla dostojników (S. senatorski); 2) godność, dostojeństwo (na wyższy S. postąpił); 3) stolica, majestat, tron; 4) S. ku noszeniu = lektyka.

Stołgać się, czołgać się.

Stołokietny, stołokciowy.

Stołownik, p. Stołowy.

Stołowy, stołownik, kamerdyner.

Stołp, p. Stołb.

Stołpiasta sól = sól w bałwanach.

Stołpowy, kolejny, szeregiem idący.

Stonasobny, p. Storaki.

Stonąć, stopić się, utonąć, pójść na dno.

Stonóg, stonoga (robak).

Stopa, 1) ślad, trop, krok (przypadki za człowiekiem w stopy chodzą; postępuje jego trybem w stopę z stopy); 2) pies o czarny w łapkach.

Stoperczyć, sterczeć, wystawać.

Stopić się, p. Stonąć.

Stopienia, stopnia (od stopień).

Stopka, 1) ogonek, szypułka, na której trzyma się owoc, kwiat; 2) albo rózgonos, pomocnik profosa.

Stopniowany, stopniowy, mający stopień naukowy, rangę (urzędnik S. w akademji).

Storaki, stonasobny, stokrotny.

Storc, storcz, 1) gzyms nad oknem; 2) gatunek windy kopalnianej, kołowrót do wyciągania rudy takiż, jak do wy-