jako filar i utwierdzenie prawdy[1] przezeń ustanowionego, i że dzięki tylko szczególnej sile Kościoła, szczytne to dzieło, w szeregu wieków, moc swą utrzymywało i utrzymywać na zawsze będzie, wedle owego stanowczego przyrzeczenia: A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata[2].
Słusznie więc naród Wasz od naddziadów chlubił się religijnością, gdyż w rzeczy samej trzymał się z niewzruszoną wiernością Matki Kościoła, nie mniej będąc stałym w uległości Papieżom, jak i w posłuszeństwie biskupom, przez nich z mocy urzędu wyznaczonym. Jak wiele stąd na was spłynęło korzyści i zaszczytów, jak dotykalną, w chwilach przeciwności, czerpaliście stąd pociechę, jaką po dziś dzień macie w tem dźwignię — sami to z uczuciem wdzięczności w pamięci chowacie, sami z zadowoleniem wyznajecie.
Stwierdza to dzień każdy, jak dalece pierwszorzędne interesa państw w ścisłej są zawisłości od czci okazywanej Kościołowi katolickiemu i od przyznania Mu należnego stanowiska, lub od sponiewierania Go i od pogwałcenia praw Jego. Skoro bowiem nauka i prawa ewangeliczne zawierają w sobie wszystkie sprężyny pomyślności i udoskonalenia człowieka, zarówno w zakresie wiary i umiejętności, jak w życiu praktycznem, i skoro do głoszenia tej nauki i prawa powołany został, przez Chrystusa, Kościół: z Boskiego zaiste nadania posiada On tę siłę, która, kierując społecznością ludzką, popiera szlachetne dążności i nieocenione sprowadza dobrodziejstwa.
Kościół atoli, na czele Którego stoi Papież, pomimo tak rozległej władzy, nie tylko nie wkracza w czyjekolwiek prawa, nie tylko nie potakuje czyimkolwiek mniej godziwym dążeniom, lecz owszem czyni nie raz, w drodze pobłażliwości, z własnych praw ustępstwa, a uwzględniając z rozumną sprawiedliwością potrzeby tak sfer najwyższych, jak i upośledzonych, spełnia względem wszystkich jak najskuteczniej zadanie matki i sterniczki. To też niesłusznie czynią ci, którzy wznowić usiłują przeciw Niemu stare, od dawna zbite i zniweczone w tej mierze zarzuty, przyoblekając je w nowe do napaści pozory; nie mniej skarcenia godni są ci, co z tegoż powodu nie dowierzają Kościo-
Strona:Leon XIII - Encyklika do biskupów polskich.pdf/11
Ta strona została uwierzytelniona.
— 7 —
