końce placka w górę, tak że nadzienie jest ze wszystkich stron zamknięte, w dodatku zaś ręką umoczoną w zimnej wodzie zamazujemy wszystkie szczeliny. Gdy wszystkie kluski są tym sposobem przygotowane, rozpuszczamy w rondelku, albo w głębokiej żelaznej patelni szmalec z małą domieszką tłuszczu. Gdy ten jest już bardzo gorącym, kładziemy weń tyle klusek, by wygodnie jedna obok drugiej leżała, a tłuszcz musi dosięgać co najmniej połowy ich wysokości, gdyż inaczej kluski łatwo pękną i nadzienie popsuje potrawę. Gdy dolna połowa klusek jest już brązową, obracamy je na inną stronę; po wyłożeniu zaś na półmisek posypujemy mączką i cynamonem.
Parę jabłek dusimy z mączką[1] i odrobiną wody, następnie rozcieramy je i mieszamy z tartym chrzanem, octem i odrobiną cukru. Sos ten nadaje się do pieczeni i każdego duszonego mięsa.
.Należy przygotować sałatę kartoflaną podług № 515, a później dodać do niej trochę mączki[1], sporo jabłek i roztopionego szmalcu, albo też oliwy.
Na 1 funt starannie wybranych rodzenków bierzemy ½ kwarty wody, a więc z początku wyliczamy ile chcemy mieć wina i stosownie do tego normujemy ilość rodzenków. Rodzenki te powinny być oczyszczone na czystej, specjalnie na Wielkanoc używanej, stolnicy i cienko pokrajane wielkanocnym również nożykiem. Później kładziemy je do dużego garnka lub faski (wszystko to jednak muszą być wielkanocne naczynia), dolewamy wody podług proporcji, nawet nieco więcej, gdyż sporo jej odpada, zakrywamy naczynie przykrywką i stawiamy je w gorącem miejscu, najlepiej na piec albo za piec. Po 3—4 dniach utworzy się zwierzchu ferment, który zlewamy. Tymczasem w tylu flaszkach, ile
