Na 6 osób trzeba wziąć 6—8 pomidorów. Te ostatnie myjemy, krajemy i wkładamy w gliniane albo polewane naczynie, z 5—6 laskami pietruszki i połówką małej cebulki. Wszystko to bez wody stawiamy na ogniu, by się zagotowało. Wtedy odcedzamy na sicie, i wyrzucamy ziarna i łupiny. Oddzielnie 2 łyżki mąki zbrązowiamy w tłuszczu wołowym, przegotowujem to z rosołem lub wodą gorącą, wkładamy w to papkę pomidorową, soli troszkę na końcu noża, cukru i papryki, a także parę kropel octu, jeśli kto chce. Sos ten jest doskonały do dróbek gęsich, cielęciny, wołowiny, a także kaczek i kur.
Tłuste niesolone masło tak długo mieszamy, póki nie będzie zupełnie rzadkie i miękkie; dodajemy tyle mąki, by utworzyła się miękka papka, wkładamy ją do naczynia, nalewamy gorącą wodą, w którejśmy przegotowali cebule i korzonki pietruszki i przystawiamy do ognia z odrobiną soli i tłuczonego pieprzu. Gdy się wszystko zagotuje i utworzy gęsty sos, zdejmujemy go z ognia. Sos ten stosowny jest do niektórych ryb.
Najlepsza do tego jest marmolada z jabłek. Rozpuszczamy kawałek tej marmolady w ciepłej wodzie, z cukrem, cynamonem, skórką cytrynową i odrobiną rumu i przystawiamy do ognia, ciągle mieszając. Osobno rozrabiamy kartoflaną albo krochmalową mąkę z szczyptą soli w wodzie i wlewamy do sosu, mieszając, z którym razem się gotuje jeszcze chwilę przy ciągiem mieszaniu. Gdy sos jest gotowy, ochładzamy go, lub gorący podajemy do „grzybka” lub klusek kartoflanych.
Gotujemy mleko z kawałkiem wanilji i odrobiną cukru, zabielamy to kartoflaną mąką z paru ziarnkami soli
