Potrawę te podaje się do wystawniejszych obiadów, trzeba więc jabłka obrać, ale ogonki zostawić. Następnie jabłka gotujemy w winie z wodą, wkładamy wszystko, co i w poprzednim numerze oprócz rodzenków i starannie i ostrożnie wyjmujemy z naczynia. Do sosu dodajemy dobrą ilość cukru, jeśli potrzeba kwasu—trochę soku cytrynowego, ale bez pestek i gotujemy go tak długo, aż się połowa tylko zostanie. Gdy sos ochłodnie, utworzy galaretę, którą łyżką kładziemy na jabłka i ubieramy je wokoło.
Kwaśne winne jabłka w całości obieramy, wydrążamy je stosowną ostrą łyżeczką i odrzucamy głąbik. Otwór napełniamy cukrem, na którym z wierzchu kładziemy kawałek masła. Pieczemy je w piecu na małej brytwannie.
Bursztówki lub inny dobry gatunek jabłek, krajemy na 4 lub 8 części i z cukrem gotujemy. Następnie dołączamy do nich parę pomarańczy pokrajanych w plasterki i oczyszczonych z pestek, i razem parę minut wolno gotujemy. Następnie cząstki jabłek i pomarańczy układamy w kompotjerze i oblewamy sokiem, który starannie rozcieramy pierw z szczyptą kartoflanej mąki.
Twarde dobre gruszki do gotowania obieramy, u góry w krzyż nacinamy, a ogonki zostawiamy. Następnie gotujemy je w wodzie z cukrem, cynamonem, dużą ilością skórki cytrynowvej, 1—2 goździkami i odrobiną czerwonego wina, lub w braku tego ostatniego, rumu. Gruszki muszą się gotować 3 razy dłużej, niż jabłka, by były dobre. Parę jabłek robi sos bardziej zawiesistym. By sos zabarwić na ładny czerwony kolor, dodajemy trochę czerwonego cukru.
