Ryby te gotują się zupełnie tak samo jak łosoś, — sandacza zaś i mureny można również zamarynować.
Przy oczyszczaniu karpia należy się strzedz, by nie rozgnieść żółci, inaczej cała ryba nabiera gorzkiego smaku. Dlatego najlepiej rozpłatać karpia wzdłuż grzbietu, a żółć nader ostrożnie oddzielić od wątroby. Karp musi być oskrobany i dobrze oczyszczony, o ile jest duży, krajemy go na kawałki. Ryby te gotujemy w wodzie z solą, cebulami, pieprzem i korzeniami. Podczas gotowania starannie zbieramy szumowiny i od czasu do czasu stosownie do smaku dodajemy łyżkę octu. Karp jest gotów mniej więcej po ½ godzinie gotowania, wtedy łyżką do ryb wyjmujemy go na gorący półmisek i polewamy rumianem bardzo gorącem masłem. Z wnętrzności przy karpiu wyrzucamy tylko główną kiszkę i wątróbkę, która musi być odłączona od żółci i którą kładziemy oddzielnie. Reszta wnętrzności wraz z tłuszczem pozostaje w rybie.
Oskrobane z łuski i oczyszczone z wnętrzności karpie krajemy na kawałki, posypujemy niewielką ilością mączki[1] i zostawiamy je tak przez godzinę, by przeszły cukrem. Następnie nacieramy je solą i znów stawiamy, by nią przeszły, przez 1—2 godzin. A teraz przystawiamy do ognia tyle wody, ile chcemy mieć sosu, dodajemy pokrajanek w plasterki cebuli, sporo plasterków marchwi, parę obranych ze skórki włoskich orzechów, (we włoskich orzechach skórka odchodzi jak przy migdałach, od oparzania ich gorącą wodą) następnie 2 razy papryki na końcu noża i soli. Gdy cebule i marchwie ugotowały się już na miękko kładziemy w sos rybę, i gdy ta po pewnym czasie jest już gotową, wyjmujemy ją łyżką do ryb i układamy na półmisku. Tymczasem do sosu dodajemy pokrajanych w kostkę kartofli, — które przedtem w innem naczyniu napół już się ugotowały, a w sosie rybnym dogoto-
- ↑
Mączka – tutaj w znaczeniu: cukier puder.
