Pół funtem cukru nacieramy cytrynę, następnie cukier tłuczemy, przesiewamy go przez sito i dodajemy tyle soku cytrynowego, aż utworzy się miękki i pienisty lukier, którym pokrywamy upieczony tort. Tort musimy wysuszyć jeszcze w piecu na wolnym ogniu.
O ile chcemy tort lub jakiekolwiek delikatne ciasto upiększyć lukrem, bierzemy białka, bijemy je na pianę i mieszamy z taką ilością mączki[1], aż się utworzy gęsta massa, — można dodać i soku z 1 cytryny, o ile tylko kwaskowaty lukier nadaje się do tortu. A teraz smarujemy tort grubo lub cienko, — zależnie od posiadanego zapasu, — tym lukrem, i wysuszamy go na wolnym ogniu, gdyż lukier postawiony odrazu w wielkie gorąco łamie się i tworzy pęcherzyki.
Skórki z 3—4 pomarańczy moczymy w wodzie przez 3 dni, zmieniając jednak codzień starą wodę na świeżą. Na 3 dzień gotujemy te skórki aż do zupełnej miękkości, a wtedy wyciskamy je mocno czystą ściereczką i siekamy tak cienko jak szpinak. A teraz bierzemy równą wagę cukru, jak skórek, skrapiamy go wodą i przystawiwszy do ognia dodajemy posiekanej massy pomarańczowej i gotujemy wszystko razem, aż razem z syropem utworzy się gęsta papka. Tymczasem porcelanową deseczkę posypujemy odrobiną suchej mączki[1], bierzemy z massy z garnka małe porcyjki i nadajemy im formę okrągłych lub czworokątnych kluseczek, które w suchem, ale nie gorącem miejscu muszą schnąć najmniej przez pół godziny. Cukierki te smakują wyśmienicie i dają się przechowywać dość długo.
