szenia na pokryte bibułą sito. Faworki obficie posypujemy mączką, — patelnia zaś, na której się pieką, musi być bez ustanku ostrożnie wstrząsaną.
Rozcieramy ze sobą 10 łutów masła, 10 łutów mączki[1], 10 łutów mąki, 3 żółtka z tartą skórką z jednej cytryny, — w końcu dodajemy pianę ubitą z 3 białek. Całą tę massę kładziemy w płaską formę i pieczemy przez kwadrans, a po ochłodzeniu posypujemy mączką.
Kupujemy u piekarza kawał ciasta do chleba, wałkujemy je, kładziemy na posypaną mąką blachę i posypujemy je cienko pokrajanemi surowemi cebulami (lepiej jeszcze cebule przedtem oparzyć, następnie oblać zimną wodą, którą odcedzamy na durszlaku, by cebule były suche i i czyste). Później wszystko oblewamy dobrą, gorącą oliwą lub roztopionem masłem i posyłamy do piekarza.
Przyrządza się zupełnie tak samo jak i poprzednie ciasto, tylko że do cebuli dodajemy cienko posiekane jabłka.
Mieszamy mąkę z jaką się chce ilością surowego maku i przyrządzamy z tego ciasto drożdżowe, jak do maślanych strucli; ale większe bez dużych rodzenków, a za to z większą ilością masła i podwójną dozą mączki[1]. Ciasto to wałkujemy, smarujemy roztopionem masłem, posypujemy mączką i pieczemy do jasno-brązowego koloru. O ile ciasto to ma służyć do mięsnych potraw używamy zamiast masła szmalcu. Z takiego ciasta makowego można zrobić i małe ciastka. Można zmieszać również mak i z kruchem ciastem, które razem z makiem bardzo długo jest świeżem i smacznem.
