Strona:Kucharka litewska (1913).djvu/40

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


kawego smaku. Dla odmiany, można tu dodać świeżej świninki.

30. Kapuśniak.
Proporcja: 3 f. mięsa woł., 1½ f. wieprzowiny, soli, 4—5 grzybów susz., kilka ziarn pieprzu ang., 2—3 ziarn pieprzu prost., 2—3 liści bobk., 1 kwarta rosoł. kap., 1 kwarta kapusty, 2 białka do oczyszcz., 2 cebule.

Wziąć mięsa wołowego 3 funty, połowę wieprzowego, kilka grzybów, trochę pieprzu angielskiego, soli, włożyć cebulę w całku, kwartę kwaszonej kapusty, garniec lub więcej wody, niech się to wszystko gotuje. Skoro mięso będzie miękkie, odcedzić, zebrać tłustość, sklarować białkami i znowu przecedzić, a na wydaniu włożyć wieprzowinę, pokrajaną na cząstki. Można tę zupę dawać z liśćmi kapusty, w takim razie wkładają się one po przecedzeniu i gotują do miękkości, a do zupy w czasie gotowania wlewa się ½ kwarty lub więcej rosołu kapuścianego.

31. Zupa ze szczawiu.
Proporcja: 3 f. mięsa woł., 1 f. wędliny, trochę włoszcz., soli w miarę, 2 cebule, 5—6 grzybów susz., 1 f. świeżego szczawiu, 1½—2 szkl. śmietany, 3—4 żółtka.

Na tę zupę bierze się buljon z mięsa wołowego, do którego można dodać cokolwiek wędliny. Na godzinę przed wydaniem na stół, usiekać drobno tyle świeżego szczawiu, aby po włożeniu do buljonu był kwasek umiarkowany. Po ugotowaniu włożyć śmietany, raz jeszcze zagotować i wydać do stołu.
Zimową porą używa się do tej zupy szczaw marynowany. Wziąć go pół kwarty, wypłókać i postąpić jak wyżej. Aby ją zrobić zawiesistszą, zwłaszcza w dzień postu, gdzie zamiast buljonu smak z ryby lub z włoszczyzny do niej służy, zaprawuje się prócz śmietany, kilku żółtkami na wydaniu, co ją posilniejszą robi.