Strona:Kornel Makuszyński - O duchach djabłach i kobietach (1927).pdf/43

—   39   —

wietrze. Czego pan krzyczy? Czy ja jestem oficerem? Czy ja to zrobiłem?
 Pan Zięba zapadł znowu w rozpacz, jak w miękkie bagno. Miał łzy w oczach.
 — W swoim pokoju, w swoim domu! — szeptał smutno, z czego wynikało, że panienka powinna przynajmniej pójść do pokoju oficera, jeśli chciała zachować przyzwoite maniery.
 — Ale ja panu to wynagrodzę! — rzekł duch.
 — Moja córka! moja córka! — jęczał Zięba.
 — Pańska żona za to zapłaci!
 Zięba ożył nagle.
 — Moja żona? jak?
 — Chodź pan za mną!
 Zięba podniósł się jak zahipnotyzowany i szedł bezwolnie za szarym ogromnym cieniem.
 — Otwórz pan cicho te drzwi, abyś widział cud.
 Zięba otworzył je jak złodziej. Pani Ziębina z głową owiązaną ręcznikiem leżała na łożu. Nocna lampka sączyła z siebie światło wodniste i skąpe. Zięba stanął za portjerą i patrzył.
 Duch szedł ku pani Ziębinie; po drodze wywrócił krzesło, i wtedy pani ta spojrzała. Duch urósł straszliwie aż pod powałę, nadął się, jak potworna kiszka, i zacharczał tak straszliwie, że panu Ziębie mrówki przebiegły po krzyżu. Pani Ziębina wytrzeszczyła oczy, usiadła na łożu i krzyknęła. Krzyknęła tak straszliwie, że kawałek tynku oderwał się od pułapu, ale nie dokończyła krzyku. Z pokoju panienki ktoś wybiegł szybko, ale w przeciwną pobiegł