Strona:Kornel Makuszyński - O duchach djabłach i kobietach (1927).pdf/41

—   37   —

 Tego więc wieczora mówił pan Zięba radosnym szeptem do kanapy:
 — Jutro przyjdzie szewc!
 — Ach, jaka szkoda... — odpowiedziała kanapa.
 — Panie, to mnie ocali przed obłędem!
 — Nie chciałbym się narzucać, bardzo pana polubiłem... Panie Ziębo!...
 — Słucham, mów pan prędko.
 — Usługa za usługę. Pan dziś zapowiedział, że pan wychodzi na wieczór, tak?
 — Tak; pan widocznie dziś nie opuszczał mego domu, jeśli pan to podsłuchał.
 — W istocie, ale u pana dzieją się tak ciekawe rzeczy, że się temu z ciekawością przyglądam.
 — I co z tego?
 — Chciałbym — dla pańskiego dobra, — oczywiście, aby pan udał tylko, że pan wyszedł — zaszemrała kanapa, „pełna ducha“. — Niech się pan ukryje.
 — Poco?
 — Coby to było za przedstawienie, gdybym panu zgóry opowiedział treść? Czy nie racja? Niech pan tu będzie „u mnie“ około dziesiątej. Tylko odwagi, przyjacielu! Pańska żona leży?
 — Dzięki Bogu, leży, jest chora.
 — Wszystko w porządku.
 Około dziesiątej pan Zięba poczuł, że go coś ciągnie za połę surduta. Coś około niego zamajaczyło.
 — To pan? — szepnął.