Strona:Kornel Makuszyński - O duchach djabłach i kobietach (1927).pdf/38

—   34   —

trząc porozumiewawczo na córkę, znacząco dotykała palcem czoła.
 — Czego nasłuchujesz?
 — Myślałem, że złodzieje...
 — Szafa w drugim pokoju trzeszczy i cała parada. Ale pewnie, jak się kto z duchami zadaje...
 — Milcz! — krzyknął blady pan Zięba.
 I był straszny tak, że ciężkie słowo zawisło na ustach pani Ziębiny, zachwiało się i padło na dywan bez szelestu.
 Trzeciego dnia jednakże było gorzej. Córeczka malowała akwarelą słoik od musztardy i jabłko, jako martwą naturę, pani Ziębina przerabiała kapelusze, Zięba czytał gazetę. Było około dwunastej. Nagle w pokoju obok coś dźwiękło, coś się rozprysło.
 — Jezus, Marja! co to? — zduszonym głosem rzekła pani.
 Pan Zięba był blady jak trup.
 — Idź, zobacz, czego stoisz, jak malowany?...
 Pan Zięba był bledszy od trupa i ani drgnął.
 — Nie pójdziesz?
 — Nie! — jęknął.
 Spojrzała na niego z pogardą i poszła sama; błysnęło światło, i pani Ziębina wszczęła wrzask. Po chwili przyniosła szczątki deserowego talerzyka, pachnące konjakiem. Pan Zięba zmartwiał.
 — Musiało zlecieć z pieca... Kto to postawił na piecu? Dlaczego to pachnie jakąś wódką?...
 Mówiła tak długo, długo. Pan Zięba milczał i tylko patrzył smutno i z wyrzutem w otwarte do