Strona:Kornel Makuszyński - O duchach djabłach i kobietach (1927).pdf/36

—   32   —

łażę, bo po dniu mnie pan nie zobaczy. Był pan u szewca?
 — Byłem, ale z szewcem jest nieszczęście: rozbili mu głowę, nie będzie mógł przyjść.
 — Oj, odrazu wiedziałem, że to swinia. Przykra rzecz.
 — I co teraz będzie?
 — Cóż ma być? posiedzę u pana kilka dni...
 — Ależ to niemożliwe.
 — Panie Ziębo, czy ja się napraszałem do pańskiego domu? Niech pan szczerze odpowie...
 — Tak, ja to wiem ja pana bardzo przepraszam, ale ja zwarjuję.
 — Dlaczego? Czy robię panu cokolwiek przykrego, lub choćby niemiłego?
 — Nie to. Pan jest nadzwyczajnie sympatyczny, ale ja mimo tego zwarjuję. Pańska obecność mnie rozstraja... To niezwykłe położenie... Niech pan sobie wyobrazi tę ciągłą świadomość, że się ma u siebie takiego, że tak powiem... dziwnego gościa...
 — Rozumiem, ale cóż ja na to poradzę? Zniknę panu z oczu, nie będzie mnie pan widział! Nie dam znaku życia.
 — To i cóż z tego, kiedy ja będę wiedział!
 — Trudno, niech się pan stara zapomnieć.
 — Nie zapomnę! Ja oszaleję!
 W fortepianie ucichło, duch widocznie myślał.
 — Proszę pana, panie Ziębo, słyszy pan?
 — Słyszę!