Strona:Julian Tuwim - Rzecz czarnoleska.pdf/124

18

 Kupiłem po drodze pęk mimozy i fiołków. Otworzył mi lokaj; wygolona kanalja.
 — Muszę te kwiaty osobiście wręczyć panience — i wyjmując z kieszeni list, mrugnąłem znacząco. (I cały wszechświat mrugnął: w rozpędach planetarnych ogromów — świat, ziemia, państwo, miasto, ulica, dom, korytarz, lokaj i ja). Zbir w kamizelce kamerdynerskiej i zielonym fartuchu odmrugnął porozumiewawczo — i poszedł po panienkę.
 Czekałem niespełna pół minuty:
 — otwierały mi się w korytarzu R. W. Vodragana głębie i wysokości, wschody i zachody, północe i południa, zenity i nadiry;
 — zawieszonemu pomiędy wiecznością a wiecznością działy się dzieje jego;
 — sfery Twoje barwno-szklane płynęły, płynęły...
 — skrzydła Twoje światy zagarniały...
 Wyszła do korytarza zalękniona: w sukni szaro-aksamitnej, czarną klamrą na lewem biodrze zapiętej.
 — Panna Klaryssa?
 — Tak... A co?...