Strona:Jaś i Małgosia oraz inne bajki.pdf/81

 Uczyniła to królewna niechętnie i jadła z żabą, ale każdy kęs stawał jej w gardle.
 Gdy sobie żaba podjadła, powiedziała:
 — Mam dość! Teraz zanieś mnie do komory swojej, rozbierz łóżeczko i połóżmy się spać.
 Królewna zapłakała, nie mogąc znieść tego, by spać miała ze szkaradną, zimną żabą, ale król wpadł w gniew i zawołał:
 — Nie namyślałaś się, będąc w potrzebie! Teraz więc nie namyślaj się także, gdy trzeba spełnić niebaczną obietnicę!
 Królewna zaniosła żabę do swej komórki, posadziła w kącie i położyła się do łóżka. Żaba jednak przyczłapała do niej i powiedziała:
 — Podnieś mnie, jestem zmęczona! Chcę spać! Inaczej powiem wszystko ojcu twemu!
 Rozzłoszczona królewna chwyciła szkaradne żabsko i cisnęła o ścianę z całej siły:
 — Masz, co ci się należy! — zawołała.