Strona:Jaś i Małgosia oraz inne bajki.pdf/14

napewno drogi powrotnej i pozbędziemy się ich w ten sposób.
 — Nie, nie! tego nie zrobię! — zawołał ojciec. — Jakżebym mógł zostawić własne dzieci w lesie, na pożarcie dzikim zwierzętom?!
 — Głupi jesteś! — powiedziała. — Jeśli nie chcesz tego uczynić, to lepiej zaraz zrób cztery trumny, bo umrzemy wszyscy razem z głodu.
 Zaczęła tak dogadywać, aż przystał, chociaż mu bardzo żal było dzieci.
 Jaś i Małgosia spać też nie mogli z głodu i słyszeli wszystko. Małgosia zaczęła płakać i powiedziała do brata:
 — Już po nas!
 — Cicho bądź, Małgosiu! — odparł — Nie martw się, ja coś na to poradzę.
 Gdy starsi zasnęli, wstał Jaś, ubrał się, otwarł drzwi i wybiegł na dwór. Księżyc oświetlał jasno białe kamyczki wapienne przed domem, tak że błyszczały jak srebrne pieniążki. Jaś nazbierał ich, ile tylko