Strona:Henryk Sienkiewicz-Potop (1888) t.2.djvu/140

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    i tak wysoki senator nieszczerze ojczyźnie życzył; albo więc nie mógł inaczej postąpić jak postąpił, albo arcana w tem jakieś tkwią, które na pożytek Rzeczypospolitej wyjdą.

    — Jakoż od drugiego nieprzyjaciela mamy już więcej odetchnienia, który nie chce się powadzić o nas ze Szwedami.

    — Dajże Boże, aby wszystko zmieniło się na lepsze!

    Byli wszelako i tacy, którzy trzęśli głowami, albo wzrokiem mówili sobie wzajem: „Jesteśmy tu, bo nam nóż na gardło położono“.

    Lecz ci milczeli, gdy tymczasem inni, do przejednania łatwiejsi, mówili głośno, tak nawet głośno, żeby ich książe mógł dosłyszeć:

    — Lepiej pana zmienić, niżeli Rzeczpospolitą pogrążyć.

    — Niechże Korona myśli o sobie, a my o sobie.

    — Kto zresztą nam dał przykład, jeśli nie Wielkopolska?

    Extrema necessitas, extremis nititur rationibus!

    Tentanda omnia!

    — Całą ufność w naszym księciu połóżmy i na niego we wszystkiem się zdajmy. Niechże Litwę i władzę ma w ręku.

    — Godzien on i jednej i drugiej. Jeśli on nas nie wyratuje, zginiemy… W nim salus…

    — Bliższy on nam, niż Jan Kazimierz, bo to nasza krew!

    Radziwiłł łowił chciwem uchem te głosy, które dyktowała bojaźń lub pochlebstwo i nie zważał, że wychodziły one z ust ludzi słabych, którzy w niebezpie-