Strona:Gabriela Zapolska - Odwet Panny Maliczewskiej (Fragment).djvu/8

 STEFAN (wyniośle): Wielmożny pan daruje, ale to do mnie nie należy.
 DAUM: Ho! ho!...
 (Ukazuje się Maliczewska, daje znak ręką Stefanowi by odszedł. Daum przysiada do ziemi i mówi szepleniąc jak dziecko).
 DAUM: Stefa! Stefula!...
 PANNA MALICZEWSKA (stoi chwilę nieruchomo, wreszcie z uśmiechem): Jak?
 DAUM (wyciąga ręce): Stefula! jak dawniej!
 PANNA MALICZEWSKA: Oh! à bas les pattes! (przygląda mu się badawczo). Trochę zmieniliśmy się — no! nie ja ale...
 DAUM (zażenowany): No, tak bardzo chyba nie! Bo co do ciebie to djabelnie jesteś apetyczna... rozwinęłaś się.
 PANNA MALICZEWSKA: Wiem! jestem tak zwana szampańska kobieta!
 DAUM (wzięty): Tiak! tiak! siampańska!
 PANNA MALICZEWSKA: Frontowa!
 DAUM: Ależ tak! jesteśmy frontowi!
 PANNA MALICZEWSKA: Haremowa piękność!
 DAUM: Tiak! Tiak! jesteśmy haremowe piękności...
 PANNA MALICZEWSKA: Szczególniej ty! (parska śmiechem przebiega w lansadach scenę, skacze na szezlong i zwija się na nim).
 DAUM (biegnie za nią): Wreszcie powiedziała — ty — (wyciąga rękę).
 PANNA MALICZEWSKA: Weg mit die Patscherl!
 DAUM: Co? co? nauczyliśmy się języków?
 PANNA MALICZEWSKA: Français comme Parisienne, deutsch echt Weanerin, inglisch...
 DAUM: Po co ci to?
 PANNA MALICZEWSKA: Jak mi się zechce grać po jakiemu zagranicą, to będę grała!
 DAUM: No, wiesz, ładna jesteś djablo — ale tam z tem graniem... to ci dużo brak.
 PANNA MALICZEWSKA: Nieprawda! nic mi nie brak do tego, aby robić karjerę na scenie. Wszystkiego dosyć dzięki Bogu i w miarę (klęka na sofie w pozie odpowiedniej).