Strona:Gabriela Zapolska - Odwet Panny Maliczewskiej (Fragment).djvu/5

 PANNA MALICZEWSKA: Ach! Pani! aktor, aktorka to... efemeryda? praca nas zabija — i przemienia w szybko zazapomniane cienie.
 DAUMOWA: Nigdy kreacje pani! Pozostaną wieczne! Tak napisał nasz ulubiony krytyk Oskargiełło w „Dzwonie”.
 PANNA MALICZEWSKA: Poczciwy — lubi superlatywy (kaszle).
 DAUMOWA (troskliwie): Pani kaszle?
 PANNA MALICZEWSKA: Troszkę.
 DAUMOWA: Ale to nas nie pozbawi widzenia pani w piątek w tem niezrównanem Przetworzeniu się Estelli? Angielskie to ale nadzwyczajne.
 PANNA MALICZEWSKA: Nie wiem... nie wiem...
 DAUMOWA: Wydobrzeje pani — tu tak cieplutko.
 PANNA MALICZEWSKA (niedbale): Centralne ogrzewanie. Jedynie możliwe.
 DAUMOWA (lekko wzdychając): Dostępne tylko dla osób zasobnych.
 PANNA MALICZEWSKA: To drobnostka...
 DAUMOWA: No... płacenie w lecie?
 PANNA MALICZEWSKA: Ach! któżby się z tem liczył. Jednak rzeczywiście mam dreszcze (dzwoni dwa razy). Jakże tam z naszym rautem.
 DAUMOWA: Och! bez pani nic nie uradzono. Pani jest naszą głową, spiritus movens, jak mówi mój mąż. Właśnie podczas posiedzenia dostałam kartkę od pani naznaczającą mi widzenie się u siebie.
 PANNA MALICZEWSKA (skromnie): Naznaczającą? — proszącą!
 DAUMOWA: Naznaczającą! zerwałam posiedzenie i stawiłam się...
 Wchodzi Michasiowa ubrana badzo correct za pannę służącą w jedwabnym czarnym fartuchu).
 MICHASIOWA: Jaśnie pani dzwoniła?
 PANNA MALICZEWSKA: Przynieś mi etolę.
 MICHASIOWA: Którą? gronostajową czy sobolową?
 PANNA MALICZEWSKA: Sobolową!
 (Michasiowa wychodzi).