Strona:Gabriela Zapolska - Odwet Panny Maliczewskiej (Fragment).djvu/2

 PANNA MALICZEWSKA: Dzie? do sypialni. Ho! ho! fintufliszki... ci dzisiejsi goście to delikatnie, honorowo w saloniku...
 MICHASIOWA (zaciekawiona): A któż to będzie taki?
 PANNA MALICZEWSKA (wyniośle): Rób Pirlipato swoje, nie pytaj o resztę. Taszcz tu Budasa.
 MICHASIOWA: Mogłabyś też się inaczej ze mną obchodzić.
 PANNA MALICZEWSKA: Może kiedyś... gdy staniesz się godną mego szacunku. Taszcz Budasa!
 (Michasiowa wchodzi do jadalni. Maliczewska skacze między meblami, gwiżdżąc jak kos w klatce. Michasiowa wnosi czarne popiersie Buddhy piękne i wysokiej wartości).
 MICHASIOWA: Oto jest ta czarna małpa.
 PANNA MALICZEWSKA (śmiejąc się, przewraca się po skórach na szezlongu): Że czarna bestja to czarna... o! o! ty ukochany! (całuje Buddhę).
 MICHASIOWA: Tfu! całować drewno...
 PANNA MALICZEWSKA: Lepiej serdeńko niż żywego! lepiej! przynajmniej nie ukąsi za pocałunek, stuli mordę i już... A żywy za samo serce i potem taka rana, raneczka (tuli gorączkowo do siebie Buddhę). Ty mój przynajmniej, ty mój — tylko nas dwoje — na świecie (wpatrzona głucho przed siebie). Nas dwoje!
 MICHASIOWA: Tak samo Stefka gadała do tego malarzyska, co tę czarną mordę do Stefki na imieniny przywlókł.
 PANNA MALICZEWSKA: A widzisz! a gdzie on? Nacieszył się nią i także poszedł. Szlag by go trafił!...
 MICHASIOWA: Ożenił się.
 PANNA MALICZEWSKA (wściekła): Ta wiem, ta wiem...
 MICHASIOWA: I ten mały Daum tyż się ożenił.
 PANNA MALICZEWSKA (j. w.): Cicho!
 MICHASIOWA (z ironją): Ja nic, tylko tak konstatuję, że Stefka to ma szczęście. Któren do nas chodził, to zaraz się ożenił.
 PANNA MALICZEWSKA (rzucając Buddhą w stronę Michasiowej): Milczeć! Idź do djabła z takiem gadaniem. Ja mam i ich i ich żony w pięcie...