Strona:Gabriela Zapolska - Odwet Panny Maliczewskiej (Fragment).djvu/15

znieść, aby on miał taki cichy, spokojny dom i aby taka jak pani kobieta, czciła go, kochała i szanowała.
 DAUMOWA: Ale tem samem cierpię i ja. A przecież ja pani nie wyrządziłam żadnej krzywdy.
 PANNA MALICZEWSKA: Na to względu mieć nie mogłam. On mi, jak dziki zwierz, zniszczył całe złudzenia mego życia. Ja nie mam młodości, ja przepadłam! ja zginęłam przez niego!.. przez niego!.. w samej młodości! jakie to straszne!
 DAUMOWA: Stracić złudzenia na starość, to jeszcze straszniejsze...
 PANNA MALICZEWSKA: Krócej pani cierpieć będziesz...
 DAUMOWA (ze łzami): Ale za to straszniej...
 PANNA MALICZEWSKA: Może (po chwili). Przepraszam panią.
 DAUMOWA: To już mi nie pomoże! Żegnam panią!
 (Wychodzi ze spuszczoną głową. Panna Maliczewska rzuca się na sofę i leży chwilę cicho, patrząc w sufit).
 MICHASIOWA (wsuwa się): Niema nikogo? (padchodzi do Maliczewskiej). Co też Stefka za machinacje wyprawia?
 PANNA MALICZEWSKA (z ciężkością podnosi głowę): Daj mi papierosa!
 MICHASIOWA: Stefka ma dzisiaj czytaną próbę o szóstej. Wie Stefka?
 PANNA MALICZEWSKA (gwałtownie): Wiem i nie pójdę, nie pójdę! Robię, co mi dogadza, co mi się podoba! Niech się zapadną ze swoją próbą! Daj cygaretkę!
 MICHASIOWA (podaje papierosa): Dobrze... ale czego zaraz wrzeszczeć. To ordynarne... (po chwili). Czemu Stefka taka smutna i taka blada?
 PANNA MALICZEWSKA: Bo mi to dogadza być taką!
 (Odwraca się do ściany).
 MICHASIOWA: A tam na schodach stoi znów ten chórzysta, którego wypędzili.
 PANNA MALICZEWSKA: Niech się wynosi.
 MICHASIOWA: Piętnaście razy był... list napisał.
 PANNA MALICZEWSKA: Do kogo?