Strona:Gabriela Zapolska - Odwet Panny Maliczewskiej (Fragment).djvu/10

rą? — co? A wiesz, wszystko co tu jest, to od moich ko-chan-ków.
 DAUM: Niech tak nie mówi! to jego boli!...
 PANNA MALICZEWSKA (gorzko): I ją bolało jak te szyby w suterynie tłukła rękami... pamiętuchny?
 DAUM (milczy).
 PANNA MALICZEWSKA: I potem całe jej życie — pamiętuchny?
 DAUM: Stefula!
 PANNA MALICZEWSKA: No! dosyć! już!... dalej! hop!...
 DAUM: Kochają choć trochę?
 PANNA MALICZEWSKA: Nie — ale przyjmą przyjacielską przekąskę. Pamiętuchny?
 DAUM: Pamiętam! Stoliczek... troszkę tam czegoś...
 PANNA MALICZEWSKA: Och, bardzo troszkę — przeważnie sardynki.
 DAUM: Tak, tak! i ten stoliczek.
 PANNA MALICZEWSKA: Manon i Desgrieux...
 DAUM: To! to! i Michasiowa poczciwa; kochana?
 PANNA MALICZEWSKA: Jakiś ty teraz słodki, anielski. Jest, jest Michasiowa...
 DAUM: Myślałem, że umarła.
 PANNA MALICZEWSKA (grubijańsko): Dlaczego miałaby umrzeć, skoro ty żyjesz, stara mumjo? Jest — tylko dziś nie mógłbyś jej dać w garść mizernej dziesiątki.
 DAUM (naiwnie): Dlaczego?
 PANNA MALICZEWSKA (z ukłonem dworskim): Bo by ci w buzię rzuciła.
 DAUM: No... no...
 PANNA MALICZEWSKA: Ça t’épate? chéri! nie rób min... jakobyś mnie znajdował zanadto brutalną. Ja tylko używam mocnych słów! To teraz w modzie, a potem, mnie jest wszystko wolno. Ja miewam spazmy, ja miewam histeryczne ataki... mnie wszystko wolno!... I to stwarza krąg dookoła mnie, krąg strachu. Ludzie się mnie boją! o!
 DAUM: Jabym się nie bał! Wolno mi tu będzie częściej przychodzić? co?
 PANNA MALICZEWSKA: Właśnie!
 DAUM: Jako przyjaciel... nic więcej...