Strona:Bracia Grimm - Śnieżka.djvu/17

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.
— 15 —

Doczekała się więc niegodna macocha, iż lusterko przyznało jej największą piękność na świecie.
— Nareszcie! — zawołała uradowana — pozbyłam się mej rywalki!..
Tymczasem w lesie zapanowała straszliwa rozpacz, gdy karzełkowie ujrzeli martwą Śnieżkę i przywrócić do życia nie byli w możności.
Płacząc i lamentując zrobili jej trumnę z kryształu przezroczego i ułożyli wśród kwiatów.
Zawiesili ją na pasach ze złota utkanych pośród drzew i straż odbywali na zmianę.
Razu pewnego przejeżdżał tamtędy królewicz.
Uwagę jego zwróciła wisząca szklanna trumna i pełniący straż karzełkowie. Zbliżył się a ujrzawszy cudną królewnę rozmiłował się w niej i zapragnął mieć u siebie, aby módz na nią patrzeć.
Oparli się temu karzełkowie, ale dobre ich serca nie pozwoliły na rozpacz i wkońcu zgodzili się aby odnieść kró-