Strona:Biblia Gdańska wyd.1840.pdf/685

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    umieiętność, a boiaźni Pańskiéy nie obrali sobie,
    30. Ani przestawali na radzie moiéy, ale gardzili wszelką karnością moią;
    31. Przetoż będą używać owócu dróg swoich, a radami swemi nasyceni będą.
    32. Bo odwrócenie prostaków, pozabiia ie, a szczęście głupich wytraci ie.
    33. Ale kto mię słucha, bespiecznie mieszkać będzie, a będzie wolny od strachu złych rzeczy.

    ROZDZIAŁ II.
    Uczy, kto mądrość dawa, i pożytki iéy pokazuie.

    Synu móy! ieźli przyimiesz słowa moie, a przykazanie moie zachowasz u siebie;
    2. Nadstawiszli mądrości ucha twego, i nakłoniszli serca twego do rostropności;
    3. Owszem ieźli na rozum zawołasz, a rostropności wezwieszli głosem swoim;
    4. Ieźli iéy szukać będziesz iako śrebra, a iako skarbów skrytych pilnie szukać będziesz:
    5. Tedy zrozumiesz boiaźń Pańską, a znaiomość Bożą znaydziesz.
    6. Albowiem Pan dawa mądrość, z ust iego pochodzi umieiętność i rostropność.
    7. On zachowywa uprzeymym prawdziwą mądrość; on iest tarczą chodzącym w szczerości,
    8. Aby strzegli ścieżek sądu; on drogi świętych swoich strzeże.
    9. Tedy wyrozumiesz sprawiedliwość, i sąd, i prawość, i wszelką ścieszkę dobrą.
    10. Gdy wnidzie mądrość w serce twoie, a umieiętność duszy twoiéy wdzięczna będzie:
    11. Tedy cię ostróżność strzedz będzie, a opatrzność zachowa cię.
    12. Wyrywaiąc cię od drogi złéy, i od człowieka mówiącego przewrotności;
    13. Od tych, którzy opuszczaią ścieszki proste, udawaiąc się drogami ciemnemi;
    14. Którzy się raduią, gdy czynią złe, a weselą się w złośliwych przewrotnościach;
    15. Których ścieszki są krzywe, a sami są przewrotnymi na drogach swoich,
    16. Wyrywaiąc cię od niewiasty postronnéy i obcéy, która pochlebia łagodnemi słowy;
    17. Która opuszcza wodza młodości swoiéy, a przymierza Boga swoiego zapomina.
    18. Bo się nachyla ku śmierci dom iéy, a do umarłych ścieszki iéy.
    19. Wszyscy, którzy do niéy wchodzą, nie wracaią się, ani trafiaią na ścieszkę żywota.
    20. A przetoż będziesz chodził drogą dobrych, a ścieżek sprawiedliwych będziesz przestrzegał.
    21. Albowiem cnotliwi będą mieszkali na ziemi, a szczerzy trwać będą na niéy;
    22. Ale niepobożni z ziemi wykorzenieni będą, a przewrotni będą z niéy wygładzeni.[1]

    ROZDZIAŁ III.
    Uczy, że słowo żywot dawa w Bogu ufać; onego się bać i czcić. Mądrość zaleca, do miłości bliźniego i dobroczynności upomina.

    Synu móy! nie zapominay zakonu mego, a przykazań moich niech strzeże serce twoie.
    2. Boć długości dni[2] i lat żywota, i pokoiu przyczynią.
    3. Miłosierdzie i prawda niech cię nie opuszczaią; uwiąż ie u szyi twoiéy, napisz ie na tablicy serca twoiego.
    4. Tedy znaydziesz łaskę i rozum dobry przed oczyma Bożemi i ludzkimi.
    5. Ufay w Panu ze wszystkiego serca twego, a na rozumie twoim nie spolegay.
    6. We wszystkich drogach twoich znay go, a on prostować będzie ścieszki twoie.
    7. Nie bądź mądrym[3] sam u siebie; ale się bóy Pana, a odstąp od złego.
    8. To będzie zdrowiem żywotowi twemu, a odwilżeniem kościom twoim.

    9. Czci Pana[4] z maiętności twoiéy, i z pierwiastek wszystkich dochodów twoich.

    1. Iob. 18, 17.
    2. 5 Moy. 8, 1. r. 39, 16.
    3. Rzym. 12, 16.
    4. Łuk. 14, 13.