Strona:Biblia Gdańska wyd.1840.pdf/615

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Błogosławiony człowiek, któremu odpuszczono nieprawość, a którego zakryty iest grzéch.
2. Błogosławiony[1] człowiek, któremu nie poczyta Pan nieprawości, a w którego duchu niemasz zdrady.
3. Gdym milczał, schnęły kości moie w narzekaniu moiém na każdy dzień.
4. Ponieważ we dnie i w nocy ociężała nademną ręka twoia, obróciła się wilgotność moia w suszą letnią. Sela.
5. Przetoż grzéch móy oznaymiłem tobie, a nieprawości moiéy nie kryłem. Rzekłem: Wyznam[2] na się przestępstwa moie Panu, a tyś odpuścił nieprawość grzéchu mego. Sela.
6. Oto się tobie będzie modlił każdy święty, czasu, którego możesz bydź znaleziony, a choć wzbiorą powodzi wód wielkich, przecię go nie dosięgą.[3]
7. Tyś iest ucieczką[4] moią; od uciśnienia zachowasz mię, i piosnkami radosnego wybawienia uraczysz mię. Sela.
8. Damci rozum, i nauczę cię drogi, po któréy masz chodzić; damci radę, obróciwszy na cię oko moie.
9. Nie bądźcież iako koń, albo iako muł, którzy rozumu niemaią, których gęby uzdą[5] i wędzidłem kiełznać musisz, aby się na cię nie porywały.
10. Wiele boleści przypada na[6] złośnika; ale ufaiącego w Panu miłosierdzie ogarnie.
11. Weselcie się w Panu, i raduycie się sprawiedliwi, a wykrzykaycie wszyscy, którzyście serca szczerego.

Psalm XXXIII.


I. Upomina wierne, aby Boga chwalili dla tego, iż w obietnicach wierny, w sprawach możny, sprawiedliwy i dobrotliwy. II. Ufność swą w Bogu pokłada a łaski i dobroci iego żąda.
Weselcie się w Panu sprawiedliwi; bo szczerym przystoi chwalić Pana.
2. Wysławiaycie Pana na harfie, na lutni, na instrumencie o dziesięci stronach śpiewaycie mu.
3. Spiewaycież mu piosnkę nową; dobrze mu i głośno graycie.
4. Albowiem szczere iest słowo Pańskie, i wszystkie sprawy iego wierne.
5. Miłuie sąd i sprawiedliwość; pełna[7] iest ziemia miłosierdzia Pańskiego.
6. Słowem Pańskiém są niebiosa[8] uczynione, a Duchem ust iego wszystko woysko ich.
7. Który zgromadził iako na kupę[9] wody morskie, i złożył do skarbu przepaści.
8. Niech się boi Pana wszystka ziemia; niech się go lękaią wszyscy obywatele okręgu ziemi.
9. Albowiem on[10] rzekł, i stało się; on rozkazał, a stanęło.
10. Pan rozprasza rady narodów, a wniwecz[11] obraca zamysły ludzkie;
11. Ale rada[12] Pańska trwa na wieki, a myśli serce iego od narodu do narodu.
12. Błogosławiony[13] naród, którego Pan iest Bogiem iego, lud, który sobie obrał za dziedzictwo.
13. Pan patrzy z[14] nieba i widzi wszystkie syny ludzkie.
14. Z mieysca mieszkania swego pogląda na wszystkie obywatele ziemi.
15. Który stworzył serce każdego z nich, upatruie wszystkie sprawy ich.
16. Nie bywa Król wybawiony przez wielkość woyska, ani mocarz nie uydzie przez wielką moc swoię.
17. Omylnyć iest koń ku wybawieniu, a nie wyrywa wielkością mocy swoiéy.
18. Oto, oko Pańskie[15] nad tymi, którzy się go boią, nad tymi, którzy dufaią w miłosierdziu iego;
19. Aby wyrwał od śmierci duszę ich, a pożywił ie w głodzie.
20. Dusza nasza oczekiwa Pana; on ratunek nasz i tarcza nasza.

21. W nim zaprawdę rozweseli się serce nasze: bo w imieniu iego świętém ufamy.

  1. Rzym. 4, 7.
  2. Przyp. 28, 13. 1 Ian. 1, 9.
  3. Izai. 55, 6. 2 Kor. 6, 2.
  4. Ps. 9, 10.
  5. Przyp. 26, 3.
  6. Izai. 57, 20.
  7. Ps. 119, 64.
  8. 1 M. 1, 6. 7. 8.
  9. Iob. 38, 8. Ier. 5, 22.
  10. 1 Moy. 1, 2. 3.
  11. Iob. 5, 12.
  12. Przyp. 19, 21. Izai. 46, 10.
  13. Ps. 65, 5. Ps. 144, 15.
  14. 2 Kron. 17, 9. Iob. 28, 34.
  15. Iob. 36, 7. Ps. 34, 16. 1 Piotr. 3, 12.