Strona:Biblia Gdańska wyd.1840.pdf/1260

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


się przypominanie grzechów na każdy rok.
4. Albowiem nie można rzec, aby krew[1] wołów i kozłów miała gładzić grzechy.
II. 5. Przetoż wchodząc na świat, mówi: Ofiary i obiaty nie chciałeś, aleś mi ciało sposobił.[2]
III. 6. Całopalenia i ofiary za grzech nie upodobałyć się.
7. Tedym rzekł: Oto idę, (na początku ksiąg napisano[3] o mnie,) abym czynił, o Boże! wolą twoię.
8. Powiedziawszy wyżéy: Żeś ofiary i obiaty i całopalenia i ofiary za grzech nie chciał, ani sobie upodobał, (które według zakonu bywaią ofiarowane.)
9. Tedy rzekł: Oto idę, abym czynił, o Boże! wolą twoię; znosi pierwsze, aby wtóre postanowił.
10. Przez którą wolą iesteśmy poświęceni przez ofiarę ciała Iezusa Chrystusa raz uczynioną.
11. A wszelki Kapłan stoi na każdy dzień, służbę Bożą odprawuiąc, a iednakież ofiary częstokroć ofiaruiąc, które nigdy grzechów zgładzić nie mogą.
12. Lecz ten iednę ofiarę ofiarowawszy za grzechy, na wieki siedzi[4] na prawicy Bożéy,
13. Na koniec oczekiwaiąc, ażby położeni[5] byli nieprzyiaciele iego podnożkiem nóg iego.
14. Albowiem iedną ofiarą doskonałymi uczynił na wieki te, którzy bywaią poświęceni.
15. A świadczy nam to i sam Duch święty; albowiem powiedziawszy pierwéy:
16. Toć iest przymierze, które[6] postanowię z nimi po onych dniach, mówi Pan: Dam prawa moie do serca ich, a na myślach ich napiszę ie,
17. A[7] grzechów ich i nieprawości ich nie wspomnę więcéy;
18. A gdzieć iest odpuszczenie ich, iużci więcéy ofiary nie potrzeba za grzech.
19. Maiąc tedy, bracia![8] wolność,[9] wniść do świątnicy przez krew Iezusowę,
20. (Drogą nową i żywą, którą nam poświęcił przez zasłonę, to iest, przez ciało swoie.)
21. I[10] Kapłana wielkiego nad domem Bożym;
22. Przystąpmyż z[11] prawdziwém sercem w zupełności wiary, maiąc[12] oczyścione serca od sumnienia złego,
23. I[13] omyte ciało wodą czystą, trzymaymy wyznanie nadziei niechwieiące się; (boć wierny iest ten, który obiecał;)
24. I przypatruymy się iedni drugim ku[14] pobudzaniu się do miłości i do dobrych uczynków,
25. Nie opuszczaiąc społecznego zgromadzenia naszego, iako niektórzy obyczay maią, ale napominaiąc iedni drugich, a to tém więcéy, czém więcéy widzicie, iż się on dzień[15] przybliża.
26. Albowiem ieźlibyśmy[16] dobrowolnie grzeszyli po wzięciu znaiomości prawdy, nie zostawałaby iuż ofiara za grzechy,
27. Ale straszliwe[17] nieiakie oczekiwanie sądu, i zapalenie ognia, który pożrzeć ma przeciwniki.
28. Ktoby odrzucił zakon[18] Moyżeszów, bez miłosierdzia za świadectwem[19] dwu albo trzech[20] umiera.
IV. 29. Co się wam[21] zda? Iakoż sroższego karania godzien iest ten, ktoby syna Bożego podeptał, i krew[22] przymierza, przez którą był poświęcony, za pospolitą miał, i Ducha łaski zelżył?
30. Albowiem znamy tego, który powiedział: Mnie[23] pomsta, ia oddam, mówi Pan; i zasię: Pan sądzić[24] będzie lud swóy.
31. Strasznać rzecz iest, wpaść w ręce Boga żywego.

32. Wspomniycie na dni pierwsze, w których będąc oświeceni, znosiliście wielki bóy[25] utrapienia,

  1. 3 Moy. 16, 14.
  2. Ps. 40, 7. 8.
  3. Ian. 5, 46.
  4. Mark. 16, 19. Dzie. 2, 33. Żyd. 1, 3.
  5. Ps. 110, 1. Żyd. 1, 13.
  6. Ier. 31, 33. Rzym. 11, 27. Żyd. 8, 8. 10.
  7. Ier. 31, 34.
  8. 1 Ian. 2, 28.
  9. Rzym. 5, 2.
  10. Żyd. 4, 14. 16.
  11. Efez. 3, 12. Żyd. 4, 16.
  12. Żyd. 13, 18.
  13. Ezech. 36, 25.
  14. Ian. 13, 34.
  15. 1 Ian. 2, 18.
  16. 4 Moy. 15, 30.
  17. Ezech. 36, 5.
  18. 5 Moy. 17, 2. 5.
  19. Matt. 18, 16. Ian. 8, 17. 2 Kor. 13, 1.
  20. 5 Moy. 19, 15.
  21. Żyd. 12, 25.
  22. 1 Kor. 11, 25.
  23. Rzym. 12, 19.
  24. 5 Moy. 32, 36.
  25. Gal. 3, 4.