Strona:Biblia Gdańska wyd.1840.pdf/1254

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


i tę chwałę nadziei aż do końca stateczną zachowamy.
III. 7. Przetoż iako mówi Duch święty: Dziś, ieźlibyście głos iego,[1] usłyszeli,
IV. 8. Nie zatwardzaycież serc waszych, iako[2] w rozdrażnieniu, w dzień onego pokuszenia na puszczy,
9. Gdzie mię kusili oycowie wasi, i doświadczali mię, i widzieli sprawy moie przez czterdzieści lat.
10. Dla tegom się rozgniewał na ten naród i rzekłem: Ci zawsze błądzą sercem, a oni nie poznawaią dróg moich.
11. Iakom przysiągł[3] w gniewie moim, że nie wnidą do odpoczynienia moiego.
V. 12. Patrzcież, bracia! by snadź nie było w którym z was serce złe i niewierne, któreby odstępowało od Boga żywego;
13. Ale napominaycie iedni[4] drugie na każdy dzień, póki się Dziś nazywa, aby kto z was nie był zatwardzony oszukaniem grzechu.
14. Albowiem staliśmy się[5] uczęstnikami Chrystusa, ieźliże tylko początek tego gruntu aż do końca[6] stateczny zachowamy.
15. Przetoż póki bywa rzeczono: Dziś,[7] ieźlibyście głos iego usłyszeli, nie zatwardzaycież serc waszych, iako w oném rozdrażnieniu.
16. Albowiem niektórzy usłyszawszy, rozdrażnili Pana, ale nie wszyscy, którzy byli wyszli z Egiptu przez Moyżesza.
17. A na któreż się gniewał przez cztérdzieści lat? Izali nie na te, którzy grzeszyli, których ciała[8] podległy na puszczy?
18. A którymże[9] przysiągł, że nie mieli wniść do odpoczynienia iego? Aza nie tym, którzy byli nieposłusznymi?
19. I widziemy, iż tam nie mogli wniść dla niedowiarstwa.

ROZDZIAŁ IV.


I. Do groźby przydawa Żydom upominanie, by snadź iako ich oycowie odpoczynienia zgotowanego nie utracili 1 — 10. II. ale aby się o to, iakoby do niego weszli, pilnie starali 11 — 13. III. A zatym mówi o kapłaństwie Chrystusowém 14 — 16.
Bóymyż się tedy, aby snadź zaniedbawszy obietnicy o weyściu do odpoczynienia iego, nie zdał się kto z was bydź upośledzony.
2. Albowiem i nam zwiastowana iest Ewangielia iako i onym; ale im nie pomogło słowo, które słyszeli, przeto iż nie było złączone z wiarą tych, którzy słyszeli.
3. Albowiem wnidziemy do odpoczynienia, którzyśmy uwierzyli, iako powiedział: Przetożem przysiągł[10] w gniewie moim, że nie wnidą do odpoczynienia moiego; choć dokonane są dzieła Boże od założenia świata.
4. Albowiem tak powiedział na iedném mieyscu o siódmym dniu: I odpoczynał Bóg dnia siódmego od wszystkich spraw swoich.[11]
5. A tu zasię:[12] Że nie wnidą do odpoczynienia mego.
6. Ponieważ tedy to zostawa, że niektórzy wchodzą do niego, a ci, którym pierwéy zwiastowano, nie weszli dla niedowiarstwa,
7. Zasię naznacza dzień niektóry: Dziś, mówiąc[13] przez Dawida po tak długim czasie (iako powiedziano:) Dziś, ieźlibyście głos iego usłyszeli, nie zatwardzaycież serc waszych.
8. Albowiem ieźliby im Iozue odpoczynienie sprawił, nie mówiłby był potym o inszym dniu.
9. A tak zostawa ieszcze odpoczynienie ludowi Bożemu.
10. Albowiem ktokolwiek[14] wszedł do odpoczynienia iego, i on także odpoczynął od spraw swoich, iako i Bóg od swoich.

II. 11. Staraymyż się tedy, abyśmy weszli do onego odpoczynienia, żeby kto nie wpadł w tenże przykład niedowiarstwa.

  1. Ps. 95, 8. Żyd. 4, 7.
  2. 2 Moy. 17, 7.
  3. 4 Moy. 14, 23. 5 Moy. 1, 35. Żyd. 4, 3. 5.
  4. 1 Tess. 5, 11. Żyd. 10, 25.
  5. Rzym. 8, 17.
  6. Żyd. 11, 1.
  7. Ps. 95, 7. 8. Żyd. 3, 7.
  8. 4 Moy. 14, 37. r. 16, 40. 1 Kor. 10, 5.
  9. 4 Moy. 14, 28.
  10. Ps. 95, 11. Żyd. 3, 11.
  11. 1 Moy. 2, 2. 2 Moy. 20, 11.
  12. 4 Moy. 14, 30.
  13. Ps. 95, 7. Żyd. 3, 7.
  14. Obiaw. 14, 13.