Strona:Adam Mickiewicz - Dziady część III.djvu/139

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Lubił dzieci i często brał mię na kolana,[1]
       80 U dzieci miał on tytuł wesołego pana.
Pamiętam włosy jego: nieraz ręce moje
Plątałem w jasnych włosów kędzierzawe zwoje;[2]
Wzrok pamiętam: musiał być wesoły, niewinny,
Bo kiedy patrzył na nas, zdawał się dziecinny;
       85 I patrząc na nas, wabił nas do swéj źrenicy,
Patrząc nań, myśleliśmy, żeśmy rowiennicy.
On wtenczas miał się żenić; — pomnę, że przynosił[3]
Dzieciom dary swej przyszłej i na ślub nas prosił.[4]
Potém długo nie przyszedł, i mówiono w domu,
       90 Że niewiedziéć gdzie zniknął, umknął pokryjomu,[5]
Szuka rząd, ale śladu dotąd nie wytropił;[6]
Nakoniec powiedziano: zabił się, utopił.


    stary polak
    Powiedz Pan, jeżeli Machnickiego znałeś:
    Gdzie jest? Co się z nim stało?... Czy Pan go widziałeś?
    adolf januszkiewicz
    Znałem go itd. (jak w tekście w. 75);
    w D:
    adolf. Wszyscy zbliżają się i słuchają.
    Mój ojciec chociaż z Litwy, ma tu kawał ziemi
    Bywałem tu i znam się dobrze z Machnackiemi
    stary polak
    Powiedz proszę, jeżeli Machnackiego znałeś
    Gdzie jest? co się z nim stało — czy Pan go widziałeś...
    Te wiersze Mickiewicz przekreślił, zmieniwszy poprzednio: »Machnackiemi« na »Cichockiemi« i »Machnackiego« na »Cichockiego«; Domeyko znowu poprawił w obu razach c na ws. Mickiewicz przekreśliwszy cztery te wiersze, dopisał przy »Adolfie«: wszyscy zbliżają się i słuchają.

  1. w. 78 opowiadaniem ] przypowieściami R1.
  2. w. 82 jasnych włosów ] bursztynowe R1.
  3. w. 87 miał się żenić ] się ożenił R1.
  4. w. 88 Dzieciom dary swej przyszłej ] Nam cacka od swej żony R1.
  5. w. 90 niewiedzieć gdzie zniknął ] zrobił jakiś spisek D; Mickiewicz przekreślił te słowa i napisał jak w tekście.
  6. w. 91 śladu ] śladów R1, D.