Strona:William Yeats-Opowiadania.djvu/126: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Pywikibot touch edit)
Status stronyStatus strony
-
Przepisana
+
Skorygowana
Treść strony (załączany fragment):Treść strony (załączany fragment):
Linia 1: Linia 1:
trzepotało, jak ptaszyna w sidłach z włókien srebrzystych.<br />
+
trzepotało, jak ptaszyna w sidłach z włókien srebrzystych.<br>
{{tab}}Potem inna zabrała głos:<br />
+
{{tab}}Potem inna zabrała głos:<br>
{{tab}}— Siostrzyce, poznałam go, gdyż serce jego śpiewało, jak ptaszę, co jest szczęśliwe w klatce srebrzystej.<br />
+
{{tab}}— Siostrzyce, poznałam go, gdyż serce jego śpiewało, jak ptaszę, co jest szczęśliwe w klatce srebrzystej.<br>
{{tab}}Potem zaśpiewały wszystkie społem, a te, co były najbliżej, chybotały kołyskę długiemi, pomarszczonemi palcami; głosy ich były jużto wdzięczne i pieszczotliwe, jużto niby hucząca w boru wichura. Oto słowa ich pieśni:<br />
+
{{tab}}Potem zaśpiewały wszystkie społem, a te, co były najbliżej, chybotały kołyskę długiemi, pomarszczonemi palcami; głosy ich były jużto wdzięczne i pieszczotliwe, jużto niby hucząca w boru wichura. Oto słowa ich pieśni:<br>
 
<poem>
 
<poem>
Uchodzi z myśli, co uszło z przed źrenic!
+
Uchodzi z myśli, co uszło z przed źrenic! Już dawno ludzie — męże czy niewiasty — O ciężkiej woli, lecz głowie pierzastej, Zabrali placki nam z ofiarnych pszenic, Zabrali nasze ołtarze kamienne...
  +
Jeno grad, deszcz, grom i serca z czerwieni, Którą moc nasza w siwiznę przemieni — Póki czas płynie, zostają niezmienne...
Już dawno ludzie — męże czy niewiasty —
 
O ciężkiej woli, lecz głowie pierzastej,
 
Zabrali placki nam z ofiarnych pszenic,
 
Zabrali nasze ołtarze kamienne...
 
Jeno grad, deszcz, grom i serca z czerwieni,
 
Którą moc nasza w siwiznę przemieni —
 
Póki czas płynie, zostają niezmienne...
 
 
</poem>
 
</poem>
{{tab}}Gdy śpiew ucichł, starucha, co przemawiała przódziej, rzekła:<br />
+
{{tab}}Gdy śpiew ucichł, starucha, co przemawiała przódziej, rzekła:<br>
{{tab}}— Już nic tu nie mamy do roboty, jak tylko zmieszać kroplę naszej krwi z jego krwią.<br />
+
{{tab}}— Już nic tu nie mamy do roboty, jak tylko zmieszać kroplę naszej krwi z jego krwią.<br>
 
{{tab}}Zadrasnęła się w ramię ostrym koniuszkiem wrzeciona, które na jej rozkaz przyniosła mamka, upuściła kroplę krwi, sinej jak mgła, na wargi niemowlęcia i przepadła w ciemności. Wtedy i {{pp|po|zostałe}}
 
{{tab}}Zadrasnęła się w ramię ostrym koniuszkiem wrzeciona, które na jej rozkaz przyniosła mamka, upuściła kroplę krwi, sinej jak mgła, na wargi niemowlęcia i przepadła w ciemności. Wtedy i {{pp|po|zostałe}}
51 846

edycji

Menu nawigacyjne