Smutek pasterza

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor William Butler Yeats
Tytuł Smutek pasterza
Pochodzenie Poeci angielscy
Wydawca Księgarnia H. Antenberga
Data wydania 1907
Druk W. L. Anczyc i S-ka
Miejsce wyd. Warszawa
Tłumacz Jan Kasprowicz
Źródło Skany na Commons
Inne Pobierz jako: Pobierz jako ePub (z zewnętrznego serwera) Pobierz jako PDF (z zewnętrznego serwera) Pobierz jako MOBI (testowo) (z zewnętrznego serwera) Cały zbiór
Pobierz jako: Pobierz Cały zbiór jako ePub (z zewnętrznego serwera) Pobierz Cały zbiór jako PDF (z zewnętrznego serwera) Pobierz Cały zbiór jako MOBI (testowo) (z zewnętrznego serwera)
Indeks stron
SMUTEK PASTERZA.
 

Był człek, którego Troska zwała druhem:
Myśląc o siostrze Trosce, zadumany
Szedł-ci on zwolna przez piaszczyste łany,
Skrzące się w fali rozszeptaniu głuchem,
I prosił gwiazdy, izby się z posłuchem
Schyliły k’niemu z swych tronów, lecz one
Nucą pieśń własną, wielce rozśmieszone.
Tak ten, którego Troska zwała druhem,
Zawoła: «Bolów mych wysłuchaj, morze!»
A morze z rykiem odwiecznym się burzy
I wał swój toczy od wzgórzy do wzgórzy.
Tak on, rzuciwszy cudo fal, nieboże
Zaszedł w daleką dolinę i rosy
Błyszczącym kroplom z swej nędzy się zwierza,
Lecz rosa wcale nie słucha pasterza,
Wsłuchana w własnych swych kropli odgłosy.
Tak ten, którego Troska zwała druhem,
Na brzeg wróciwszy, znalazł muszlę; wtedy
Pomyślał sobie: «Tutaj swojej biedy
Wygłoszę dzieje i tutaj z posłuchem
W wnętrzu tej konchy spotkają się słowa:
Echo powtórzy treść mej opowieści,
Pociechą dla mnie pieśń ta zaszeleści
I wraz ciężaru zbędzie się ma głowa».
Rzekł i wyśpiewał konsze żal swój w pieśni;
Lecz ta wyrazy na szumy przetwarza —
I, zapomniawszy smutnego pieśniarza,
Szum wirujący zamyka w swej cieśni...


Poeci angielscy - Grafika na koniec utworu.png




Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autora: William Butler Yeats i tłumacza: Jan Kasprowicz.