Siedm dyalogów zwierzęcych/II
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Siedm dyalogów zwierzęcych |
| Rozdział | Podróż |
| Wydawca | Towarzystwo Akcyjne S. Orgelbranda Synów |
| Data wyd. | 1911 |
| Druk | Towarzystwo Akcyjne S. Orgelbranda Synów |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Tłumacz | Kazimierz Woźnicki |
| Źródło | Skany na Commons |
| Inne | Cały tekst |
| Indeks stron | |
Jakżeż ten wóz szybko toczy się. Chyba to inny stangret niż zwykle. Nie widziałem koni, ale pachną one brzydko, i wydzielają dym czarny. Czy niedługo staniemy na miejscu, o Ty, która marzysz milcząca, i nie patrzysz na mnie?
Cyt!
Nic prawie nie powiedziałem. Czy niedługo dojedziemy?
Cyt!
Nie mam powodzenia. Nikt nie chce ze mną rozmawiać. Nudzę się trochę, a przytem nie znam tego wozu. Jestem zmęczony. Obudzono mnie wcześnie, i bawiłem się, biegając po całym domu. Pochowano fotele pod pokrowcami, pokryto lampy, zwinięto dywany; wszystko było białe, zmienione, drażniące przykrym zapachem kamfory. Kichałem pod każdym fotelem, z oczami pełnemi łez, ślizgałem się po nagiej posadzce, spiesząc się i biegając za białymi fartuchami służących. Gdyż one uwijały się do koła kufrów, porozstawianych wszędzie, z gorliwością nadzwyczajną, która wystarczała, aby mnie uprzedzić o zdarzeniu niezwykłem.... W ostatniej chwili, w chwili właśnie, kiedy Ona, rozgrzana pospiesznymi ruchami, krzyczała: „Obroża Toby’ego! A gdzie jest kosz dla kota, szybko, kot do kosza!...“, w chwili właśnie kiedy to mówiła, mój towarzysz znikł. Było to coś nie do opisania. On, przerażający, klął piorunami i Bogiem, i uderzał laską o podłogę, że pozwolono uciec Jego Kiki. Ona wołała „Kiki“ bądź głosem błagalnym, bądź z pogróżką, a dwie służące przynosiły zwodnicze talerze puste i żółty papier, niby od rzeźnika.... Wierzyłem święcie, że mój towarzysz, kot, opuścił ten świat! Nagle ukazał się oczom wszystkich, siedzący na samym wierzchu szafy bibliotecznej i przyglądający się nam z pogardą swem spojrzeniem zielonem. Ona podniosła ramiona: „Kiki zejdź natychmiast! sprawisz, że spóźnimy się na pociąg!“ Ale Kiki nie schodził, a ja dostałem zawrotu głowy, siedząc na ziemi, i widząc, że kot siedzi tak wysoko, że drepce w miejscu, kręci się i miauczy złośliwie, aby wyrazić niemożność usłuchania. On, przerażony, mówił: „Mój Boże, jeszcze spadnie!“ Ale Ona uśmiechnęła się sceptycznie, wyszła z pokoju, i powróciła z batem w ręku... Bat mówi: „Pęk!“ dwa razy tylko i cudem, sądzę, Kot zeskoczył na podłogę, bardziej lekko, bardziej elastycznie niż piłka, którą się bawimy. Ja, spadając, byłbym się złamał niezawodnie.
Od tej chwili siedzi on w tym koszu... (Zbliża się do kosza). W koszu mały otwór... Widzę go... Końce wąsów podobne do igieł białych... O! co za oko! Cofnijmy się... Boję się trochę... Kot nigdy nie jest zupełnie uwięziony... Musi cierpieć... Być może, zwracając się doń łagodnie... (woła go z kurtuazyą) Kocie!
Pfff!...
O! Powiedziałeś brzydkie słowo. Twe oblicze jest straszne. Czy cię co boli?
Idź precz. Jestem męczennikiem... Odejdź, mówię, gdyż dmuchnę na ciebie ogniem!
Dla czego?
Ponieważ jesteś na wolności, ponieważ ja siedzę w tym koszu, ponieważ kosz stoi we wstrętnym wozie, który mnie trzęsie, ponieważ spokój Ich doprowadza mnie do rozpaczy.
Czy chcesz, abym spojrzał, co dzieje się na dworze, i opowiedział ci, co widać przez portyerę wagonu?
Wszystko dla mnie jest jednakowo wstrętne.
Niczegom nie widział.
Mimo to dziękuję.
Nic nie widziałem takiego, coby łatwo można było opisać. Rzeczy zielone, przesuwające się w przeciwnym niż my kierunku, tak blisko i tak szybko, że dostaje się jakby uderzenie w oczy. Pole płaskie, które kręci się, i mała dzwonnica spiczasta, która biegnie równie szybko, jak wóz... Inne pole, pokryte kwitnącą inkarnatką, uderzyło mnie w oczy, niby czerwony policzek... Ziemia zapada się, — albo też my wznosimy się, nie wiem właściwie... Widzę, w dole, bardzo daleko, zielone trawniki, pokryte białymi astrami — są to może krowy...
Albo opłatki do listów, — albo może co innego.
Czy cię to nie zabawia?
Ha! zapytaj się potępieńca...
Kogo?
... potępieńca w kadzi wrzącego oleju — czy znajduje jakąkolwiek przyjemność! Moje cierpienia są natury moralnej. Doznaje jednocześnie uwięzienia, poniżenia, ciemności, zapomnienia i kołysania.
Krzyczą: Nieszczęście: Biegnijmy!
Mój mały Toby, jesteś głupi.
Dla czego siedzisz spokojnie, o, Ty, niewytłomaczona? Czy nie słyszysz tych krzyków? Słabną... Nieszczęście minęło... Chciałbym wiedzieć...
To zwierzątko jest głodne.
Sądzisz? Ja także? Ale Toby będzie jadł bardzo mało.
A Kiki-Łagodny?
Kiki-Łagodny dąsa się. Ukrył się dzisiaj rano. Będzie więc jadł jeszcze mniej.
Kiki nic nie mówi. Czy nie obawiasz się, że zachorował?
Nie, ale jest obrażony.
Miau.
Chodź mój piękny Kiki, mój więźniu, chodź, dostaniesz zimnego roastbeef’u i kurczęcia.
A! Oto jesteś Kocie! A więc niech żyje Wolność!
Niech żyje Wolność, mówię ci. Jestto we zwyczaju. Za każdym razem kiedy otwierają drzwi, należy biegać, skakać, kręcić się w półkole, i krzyczeć.
Należy? Kto? Gdzie?
My, psy.
Czy mam także szczekać? O ile wiem, nie mieliśmy nigdy tego samego kodeksu zachowania się.
Nie upieram się. Jak ci się ten wóz podoba?
Jest on wstrętny. Sukno jednak dość dobre dla ostrzenia paznogci.
Gdybym ja uczynił to samo...
Hę, hę! Jak to sukno gąbczaste i szare uspokaja mą złość!... Od samego rana świat buntuje się okropnie, i On, On, którego kocham i który mnie ubóstwia, nie obronił mnie. Zniosłem poniżające dotknięcia, trzęsienie, i więcej niż jeden gwizd przebiegł mój mózg od ucha do ucha... Hę! miło jest kiedy nerwy wypoczywają, i kiedy wyobraża się sobie, że jednem draśnięciem wesołem pazura wystrzępia się krwawiące i włókniste ciało nieprzyjaciela... Hę! drapmy i spieszmy się! Wznośmy łapy wysoko na znak najwyższego zuchwalstwa!...
Powiedz, Kiki, czyś skończył?
Daj pokój. Wszak ostrzy pazury.
Odpowiedział za mnie. Przebaczam mu. Ale ponieważ mi wolno, nie podoba mi się już drzeć poduszek... Kiedy wyjdę stąd? Nie dlatego bym się czegokolwiek obawiał. Są tutaj oboje, i Pies także, ze swymi codziennymi wyrazami twarzy... Odczuwam darcie w żołądku...
Krzyczą! Jeszcze jedno nieszczęście! Biegnijmy!
Mój Boże, jaki ten pies jest męczący! Co mnie to obchodzi, że jest tam jakieś nieszczęście? Zresztą nie wierzę temu wcale. Są to krzyki ludzkie, a ludzie krzyczą dla przyjemności słyszenia swego głosu...
Jestem głodny. Czy będziemy jedli? O, Ty, od której wszystkiego się spodziewam! W tym dziwnym kraju nie zdaje sobie sprawy, ale sądzę, że jednak...
Chodźcie wszyscy na śniadanie.
To co mi dała, musiało być naprawdę dobre, gdyż wydało się tak małem! Rozpuściło się w pysku, nie pozostawiając nawet wspomnienia.
Jestto białe mięso kurczęcia. Mrrr... Tam do licha! mruczę, anim się spostrzegł! Nie należy tego czynić. Pomyślą, że poddałem się podróży... Jedzmy powoli, dziki i rozczarowany, jedzmy poto jedynie, aby nie umrzeć z głodu...
Pozwólcie mi śniadać! ja także lubię kurczę na zimno i wnętrze sałaty maczane w soli.
Co uczynimy, aby zmusić kota do powrotu do kosza?
Nie wiem, zobaczymy później.
Czy to już koniec? Połknąłbym trzy razy więcej. Powiedz, Kocie, nieźle jesz, jak na męczennika?
Smutek mnie dręczy. Odsuń się nieco, pragnę spać teraz... Spróbować spać... Sen miłościwy, być może, przeniesie mnie do domu, który opuściłem, do poduszki ozdobionej kwiatami, którą On mi ofiarował... Home! sweet home!... Dywan barwny dla rozkoszy mych oczu, wazon duży z małą palmą, której pędy zjadam, fotele głębokie, gdzie chowam piłkę dlatego, aby mieć niespodziankę... Korek zawieszony na sznurku u klamki drzwi, drobiazgi na stole, którymi zabawia się ma łapa, i czasami tłucze jakiś kryształ... Jadalnia... co za świątynia! Przedpokój — pełen tajemnic, skąd, niewidzialny, wypatruję tych, co wchodzą i wychodzą... Schody wąskie, po których kroki roznosiciela mleka dźwięczą dla mnie niby Anioł Pański... Do widzenia, fatalne przeznaczenie unosi mnie, i kto wie, czy kiedykolwiek... A! zbyt to jest smutne! wszystkie piękne rzeczy, o których mówię, rozczuliły mnie naprawdę.
Krzyczą! Nieszcz... Tam do dyabła! Mam już dość tego.
Za dziesięć minut zmieniamy pociąg. Co zrobić z kotem? Za nic w świecie nie pozwoli się zamknąć.
Zobaczymy. A gdyby tak włożyć mięsa do kosza?
Albo też, pieszcząc go...
Kiki, mój poczciwy Kiki, chodź do mnie na kolana, albo też na me ramię, które podoba ci się zwykle. Zaśniesz na niem, a ja złożę cię delikatnie do kosza; nie jest on ciemny, i posiada zbytkowną poduszkę, chroniącą od chropowatej łoziny... Chodź mój cudowny...
Słuchaj, Kiki, trzeba przecież rozumieć życie. Nie możesz tutaj zostać. Mamy zmienić pociąg. Zjawi się przestraszający urzędnik, który powie rzeczy przykre dla ciebie i dla całej twej rasy. Zresztą uczynisz dobrze słuchając, gdyż, w przeciwnym wypadku, dam ci w skórę...
Chce mi się siusiu.
