Słychać, że pud suwnirów...

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Adam Mickiewicz
Tytuł	Słychać, że pud suwnirów...
Pochodzenie	Poezje (1929) tom I Poezje rozmaite (1817-1854)
Wydawca	Gubrynowicz i Syn
Data wyd.	1929
Druk	W. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wyd.	Lwów
Źródło	Skany na Commons
Inne	Cały zbiór Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI
Indeks stron

›››

[329]

CXXXIII

SŁYCHAĆ, ŻE PUD SUWNIRÓW...

DO IMIONNIKA AP. SKALKOWSKIEGO

Słychać, że pud^[1] suwnirów^[2] pobrałeś z Rusinek,
Które ci pozyskała czułość albo sztuka;
Niechże i przyjaźń kilka życzeń w upominek
Do sentymentalnego wpakuje sunduka.^[3]

Czy jedziesz w kraje lodów, czy na dworzec słońca,
Obyś zawsze tam jeździł, gdzie ci się podoba;
Oby na twym kompasie u jednego końca
Zawsze było życzenie — na drugim żałoba.

W Moskwie, 1826 Jun.

1. pud, ros. miara ciężaru <przeszło 16 kg>.
2. suwnir, <franc.> pamiątka, wspomnienie.
3. sunduk <rus.> torba.

Zobacz też

• Do imionnika Apollona Skalkowskiego

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Adam Mickiewicz.