Słownik etymologiczny języka polskiego/słapać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

słapać, »słapiąc do strawy«, częściej z sz-: szłapać, i człapać, o ‘chodzie powolnym’, »koń słapisty«, szłapak; u Czechów tylko z sz-: szlap, ‘chód, krok’, szlapieje, ‘ślad’, szlapati; słopień (p.) dowodzi pierwotnego slep-, słop-, słap-; lecz cerk. slěpljati i słap, o ‘bałwanach morskich’, należą do sełp-, sołp-, rus. wysołopity, ‘wystawić’.