Słownik etymologiczny języka polskiego/pawlacz

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pawlacz, ‘ganek’; z czes. pawlacz, a to (niby pawłók) od tegoż pnia, od którego nasza pawłoka (pawłocz(a)ny), jedyna rodzima u nas, acz tylko średniowieczna, nazwa ‘purpury, szarłatu’, wyparta w 16. wieku przez taftę i i.; p. wlec; pawłoka ogólnosłowiańskie (czes., serb., cerk. itd.), ale tylko w znaczeniu ‘powłoki, okrycia’, nie pewnej określonej materji, jak u nas.