Słownik etymologiczny języka polskiego/pałać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pałać, o ‘płonięciu’, p. pał.

pałać, szczególniej w założeniu: opałać, ‘wywierać’ ziarno, w opałce; prasłowiańskie; czes. opálati; częstotliwe do pol-; słowień. poljem, plati (żito, o każdym ‘silnym ruchu’: »prsi sô mu plale«, »woda se polje«, ‘faluje’, »morje plajka«), serb. pala, palj, paljić, ‘szufla do wody’. To samo pol- w płókać, płochy, płosa, poła; czy połączyć je z poł- w płonąć? Opałką zowie się dalej ‘kosz(yk)’: »Szotowie z opałkami chodzili«, »w opałce obroku koniom dają«; stąd koszałki-opałki (albo kipki, z niem. Kiepe, ‘kosz, opałka’), o ‘bzdurach’, od 18. w.; opałka sama dawne (1532).