Słownik etymologiczny języka polskiego/kwiat

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

kwiat, zbiorowe kwiecie, kwietni (»niedziela kwietnia’«)', kwiatek i inne zdrobniałe; kwiecień (łżykwiatem słuszniej przezywany, dawniej i dziś po narzeczach); kwiecić (rozkwiecony), kwiaciarka (zamiast: kwieciarka), kwiecisty, kwieciany, pomijam przenośnie; kwiatek (‘dziewictwo’) i i. Prasłowiańskie; kw- nagłosowe ocalało na Zachodzie (czes. kwiet) i na Rusi Wielkiej wyjątkowo (po narzeczach); na Południu i Wschodzie przeszło to kw- przed ě w cwo-; cerkiewne cwět, serb. cwijet, rus. cwiet. Kwiat jest to samo słowo co i świat (światło), kwiat ‘błyszczy, świeci się’; k- i s- mieniają się nieraz (kłaniać i słaniać się); należy zaś bezpośrednio do kwitnąć (p.).