Słownik etymologiczny języka polskiego/krzepić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

krzepić, krzepki, krzepnąć, skrzepnąć, skrzepły, okrzepnąć (‘umrzeć’, o żydzie i cyganie, tak już w 15. wieku: chrześcijanie umierają, żyd skrzepł, pies zdycha); z polskiego (co z włosk. crepare w żadnym związku) małorus. krepnuty. Pierwotny przymiotnik krēp jeszcze w cerk.; rus. kriepost’, i ‘twierdza’ i ‘twardzizna’ (‘dokument’, z tego krjepostnoj, o »zakabalonym« pańszczyźniaku). W słowac. krzepczyć znaczy ‘tańczyć’, krzepczy ‘tancerz’, stąd ta nazwa za Zygmunta Starego. Lit. kraipyti, ‘kręcić, zwijać się’, do kreipti (to samo).