Słownik etymologiczny języka polskiego/korzyść

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

korzyść, pierwotnie ‘łup’ (‘kora z drzewa odarta’), korzyścić znaczy więc ‘(ob)łupić’, ‘odnieść łupy, zdobycz’; zmalało do ‘pożytku’: korzystny, korzystać z czego (dawniej i w czem, ‘odnosić korzyść’); urobione od kory jak kopyść od kopy; w cerk. korisť wręcz tylko ‘łupy, zdobycz (wojenna)’; rus. korysť, z niepierwotnem(?) y, — ale kopyść za y przemawia; w czes. korzisť dotąd tylko ‘łup, zdobycz’.